Γραμματικό το πρόβλημα;

Πάντα είχα ένα ακαθόριστο πρόβλημα με τους χρονικούς προσδιορισμούς. Αυτό το "πάντα", το "ποτέ" και το "τώρα" δεν κατάλαβα πώς χρησιμοποιούνται και ποιά σχέση τα δένει ή τα χωρίζει όσο κι'αν προσπάθησα. Το καθαρά γραμματικό πρόβλημα αυτό κάποια στιγμη άρχισε να μετατρέπεται σε υπαρξιακό μπλογκίδιε και λίγο αργότερα μετατράπηκε σε αμπελοφιλοσοφία του κρεβατιού. Μην πάει ο νους σου στο πονηρό, έδωσα αυτό το όνομα στις μαλακίες που σκέφτομαι εκείνη την περίεργη ώρα μεταξύ ύπνου και ξύπνιου που έχω τη μεγαλύτερη διαύγεια.

Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι το "ποτέ" και το "πάντα" που οι περισσότεροι έχουν περι πολλού δεν υπάρχουν; Καλά εντάξει μπορεί να υπάρχουν αλλά αποτελούν σύμβαση, ανθρώπινη κατασκευή. Η μόνη "φυσική" χρονική στιγμή είναι το "τώρα" αν και κάποιοι λένε πως ούτε το "τώρα" υπάρχει. Βασικά σε λίγο θα μας πουν αυτοί οι κάποιοι ότι ούτε εμείς υπάρχουμε. Δε βαριέσαι...

Έλεγα λοιπόν ότι είναι πανεύκολο να ασχοληθεί κάποιος με απόλυτες έννοιες όπως το "πάντα" και το "ποτέ". Πανεύκολο και βολικό. Το "τώρα" όμως είναι απίστευτα εκδικητικό, επανέρχεται σε ανύποπτη στιγμή και στη φέρνει καταλλήλως. Η πλάκα είναι ότι το "τώρα" σε προειδοποιεί αλλά είσαι τόσο απορροφημένος με το "πάντα" και το "ποτέ" που δεν παίρνεις πρέφα. Ναι, ναι σε σένα το λέω.

Φυσικά εγώ θεωρώ αθλιότερο το "πάντα" από το "ποτέ". Μια φορά μόνο προσπάθησα να το στριμώξω στις σελίδες μου αλλά δεν τα κατάφερα. Για κάποιο λόγο μάλλον. Το "ποτέ" είναι λιγότερο άκαμπτο. Μπαίνει σφήνα παντού.

Δεν ξέρω καν γιατί ζορίζω αυτό το μαραφέτι που έχω ανάμεσα στα αυτιά και κάτω από τα μαλλιά. Το καλύτερο που έχω να κάνω είναι να τα ρίξω και τα δυο για προσάναμμα στο βωμό του "τώρα" για να τελειώνουμε. Ομιλώ ορθώς, έτσι;

υγ. Μπλογκίδιε σ'ευχαριστώ γιατί χάρη σε σένα ανακάλυψα το φετίχ που έχω με τα εισαγωγικά.