Το σώμα σας είναι ναός

Εκείνη τη μέρα δεν την είχε διώξει από την αίθουσα. Δεν ήξερε γιατί αλλά δεν την ένοιαζε κιόλας. Εκείνη τη μέρα είχε αποφασίσει να μην τον προκαλέσει και ήλπιζε πως θα έκανε και εκείνος το ίδιο. Εκείνη τη μέρα σηκωσε το κεφάλι από τις αφηρημένες χαρακιές που έκανε στο θρανίο και τον είδε να την κοιτάζει με το γνωστό, γλοιώδες βλέμμα αγελάδας σε περίοδο γονιμότητας.

"Το σώμα σας είναι ναός, η ιερή θήκη της ψυχής σας. Πρέπει να το προσέχετε και να μην το υποβάλλετε σε ανήθικες πρακτικές", είπε. Η 1η της σκέψη ήταν πως ο μαλάκας μάλλον δεν είχε πηδήξει ποτέ στη ζωή του. Η 2η της σκέψη ήταν να σηκωθεί από το θρανίο και να του χώσει μια καλά ζυγισμένη κλωτσιά στα σκέλια για να εξακριβώσει αν μπορεί να προκληθεί οποιαδήποτε αντίδραση στη "θήκη" του. Την 3η της σκέψη δεν στην αποκαλύπτω μπλογκίδιε γιατί έχω δεσμευτεί.

Που λες, το πρόβλημα ήταν πως το δικό της σώμα είχε ακούσει την μαλακία που πέταξε ο άλλος και επαναστάτησε. Έγινε άτσαλο και άρχισε να πονάει. Γέμισε σημάδια από τυχαία καψίματα, ζεματιστό νερό, πτώσεις από μηχανάκια, λανθασμένο υπολογισμό του χώρου κλπ. Κάθε γρατζουνιά, κάθε ουλή της φώναζαν "Μην ψαρώνεις βλαμμένη, ούτε ακτινογραφία είμαι ούτε άδειο κιβώτιο".

Η φίλη μας τότε αποφάσισε να το ακούει το σώμα της και μόνο αυτό. Κάτι θα'ξερε παραπάνω άλλωστε για να αντιδρά έτσι.

Μ'αυτό το μικρό anecdote μπλογκίδιε κάπου θέλω να καταλήξω, δεν ξέρω αν το κατάλαβες. Η θρησκεία και οι εκπρόσωποί της προσπαθούν ούτε λίγο ούτε πολύ να μας πείσουν ότι το σώμα μας δεν υπάρχει, ότι δεν είναι σημαντικό. Ή αν υπάρχει δεν διαφέρει πολύ από μια παλιά κοσμηματοθήκη που περιέχει φω και κακόγουστα μπιχλιμπίδια που δε θα φορέσουμε ποτέ και που έχουμε κληρονομήσει από την προ-γιαγιά μας. Το έχουν ενοχοποιήσει και αν οι πρακτικές του τολμήσουν να αποκλίνουν λίγο από τις θεολογικά επιβεβλημένες το κατηγοριοποιούν ως παθογενές, άρρωστο.

Υποβιβάζουν το αποδεδειγμένα φθαρτό (το αγγούρι, την ντομάτα, τον μαϊντανό) για να προβιβάσουν το αναπόδεικτα άφθαρτο γιατί και καλά το άφθαρτο θα μετατρέψει το φθαρτό σε αιώνιο ή κάτι τέτοιο. Να'χαμε να λέγαμε δηλαδή. Η πλάκα είναι ότι κάποιοι Χ.Ο. ντρέπονται να χρησιμοποιήσουν το φθαρτό τους. Μη χειρότερα.

Και να υπάρχει αυτό το άφθαρτο (λέμε τώρα), ποιός χέστηκε για την αιωνιότητα;

Δεν ξέρω τί λες εσύ, πάντως αν υποπέσει στην αντίληψη μου ότι κάνεις επικλήσεις σε χριστοπαναγίες και απόστολους ανδρέηδες θα διακόψουμε διπλωματικές σχέσεις.