Μ'αυτή τη λογική όμως η μουσική σκοτώνει τη τσέπη μου. Ένα πράγμα δεν κατάλαβα τόσα χρόνια που ακούω αυτό το αισχρό σλόγκαν από το στόμα "μουσικών" και των ανδρείκελών τους. Δεν μας εξήγησαν ποτέ πως μπορεί η πειρατεία να σκοτώσει τη μουσική. Εγώ νομίζω πως η πειρατεία ξεσκαρτάρει τη μουσική από τη μοντερνοεντεχνοελληνικοτρέντι ηχορύπανση. Διόρθωσέ με αν κάνω λάθος μπλογκίδιε.
Αλήθεια έχεις προσέξει ποτέ τα συμπαθέστατα μυρικαστικά που κάνουν μπεεεεεε; Τί σου λέω τώρα ε; Ας το θέσω αλλιώς.. Έχεις δει ποτέ αμνούς να ακούνε μουσική; Εγώ πάντως τους βλέπω καθημερινά και μετά μεγάλης μου ευχαρίστησης θα έλεγα. Μικρά και μεγάλα, σε όλες τις αποχρώσεις του λευκού (έχει το λευκό αποχρώσεις;)
Η μουσική (for lack of a more accurate term) των αμνών, λοιπόν, έχει τον ήχο του φελλού. Είναι ευρείας εμβέλειας σε χώρες όπως το Τρίνινταντ και Τομπάκο, η Γουαδελούπη, τα νησιά Φίτζι, η Ελλάδα και η Κύπρος... και σε άλλες χώρες βέβαια που η νοημοσύνη και η αισθητική των ανθρώπων μετριέται σε παράδες.
Το αν μια χώρα διαθέτει τεράστια μουσική παράδοση δεν επηρέασε καθόλου τους πολίτες της να παρατήσουν αρχαίες μελωδίες της φυλής τους και να καταφύγουν στον ήχο του φελλού. Άλλα χαρακτηριστικά της μουσικής των αμνών είναι η αυξημένη παραγωγή της (στο ρυθμό που φτιαχνουν μπέργκερ στα mcdonald's) και ο υπολογισμός της καλλιτεχνικής της αξίας στην κλίμακα της πλατίνας. Και να μην έχει αυτά τα χαρακτηριστικά δεν πειράζει. Φτάνει να κάνει "ΠΟΠ"... όπως ο φελλός.
Υπάρχουν βέβαια και τα άρθρα που εξυμνούν την εν λόγω μουσική. Σε μια πολύ μεγάλη τους πλειοψηφία πρέπει να σκίζονται από το υπόλοιπο περιοδικό/εφημερίδα/whatever και να καίγονται τελετουργικά και δε λέω τίποτα χειρότερο γιατί είμαι υπέρ της ελεύθερης έκφρασης. Βαρέθηκα να διαβάζω και να ακούω για μουσική που έχει ελαφρολαϊκές επιδράσεις (ήτοι σκυλάδικο) και στίχους που θα "ακουστούν".
Μπλογκίδιε δεν ξέρω αν συμφωνείς μαζί μου αλλά λέω να αδιαφορούμε για τους στίχους που ακούγονται ή θα ακουστούν. Αν δε σημαίνουν κάτι έχουν λιγότερη τέχνη από ένα πράσινο σβώλο βρωμιάς που βρίσκεις στη μασχάλη μετά από τέσσερις μήνες χωρίς ντους. Αν η μουσική δεν απορρέει από κάτι (ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ εκτός της αισχροκέρδειας) είναι απλά ένα εργοστασιακά τυπικό celebrity (ξέρεις τώρα, ψηλό, ξανθό με κώλο και βυζί που βλέπουν το ταβάνι). Μπορεί να είναι φτιαγμένο στην τρίχα αλλά σπάνια έχει κάτι να προσφέρει.
Στην τελική, δεν κάνεις μουσική για τα λεφτά, τουλάχιστον όχι αν σέβεσαι τον εαυτό σου. Το κάνεις από πάθος και αν τα λεφτά έρθουν στην πορεία καλώς. Διαφορετικά δεν κάνεις μουσική, κάνεις εμπόριο και είσαι κατάπτυστος. Θα πρεπε να χαίρεσαι αν ο κόσμος θέλει να ακούει τη μουσική σου έστω και παράνομα (ή μήπως ειδικά παράνομα;). Μη ξεχνάς ότι το έννομο ή αποποινικοποιημένο δεν είναι απαραίτητα ωφέλιμο.
Η πειρατεία δε θα μπορέσει ποτέ να σκοτώσει τη μουσική. Οι αλήτισσες και κερδολάγνες δισκογραφικές θα τη σκοτώσουν.
Αλήθεια έχεις προσέξει ποτέ τα συμπαθέστατα μυρικαστικά που κάνουν μπεεεεεε; Τί σου λέω τώρα ε; Ας το θέσω αλλιώς.. Έχεις δει ποτέ αμνούς να ακούνε μουσική; Εγώ πάντως τους βλέπω καθημερινά και μετά μεγάλης μου ευχαρίστησης θα έλεγα. Μικρά και μεγάλα, σε όλες τις αποχρώσεις του λευκού (έχει το λευκό αποχρώσεις;)
Η μουσική (for lack of a more accurate term) των αμνών, λοιπόν, έχει τον ήχο του φελλού. Είναι ευρείας εμβέλειας σε χώρες όπως το Τρίνινταντ και Τομπάκο, η Γουαδελούπη, τα νησιά Φίτζι, η Ελλάδα και η Κύπρος... και σε άλλες χώρες βέβαια που η νοημοσύνη και η αισθητική των ανθρώπων μετριέται σε παράδες.
Το αν μια χώρα διαθέτει τεράστια μουσική παράδοση δεν επηρέασε καθόλου τους πολίτες της να παρατήσουν αρχαίες μελωδίες της φυλής τους και να καταφύγουν στον ήχο του φελλού. Άλλα χαρακτηριστικά της μουσικής των αμνών είναι η αυξημένη παραγωγή της (στο ρυθμό που φτιαχνουν μπέργκερ στα mcdonald's) και ο υπολογισμός της καλλιτεχνικής της αξίας στην κλίμακα της πλατίνας. Και να μην έχει αυτά τα χαρακτηριστικά δεν πειράζει. Φτάνει να κάνει "ΠΟΠ"... όπως ο φελλός.
Υπάρχουν βέβαια και τα άρθρα που εξυμνούν την εν λόγω μουσική. Σε μια πολύ μεγάλη τους πλειοψηφία πρέπει να σκίζονται από το υπόλοιπο περιοδικό/εφημερίδα/whatever και να καίγονται τελετουργικά και δε λέω τίποτα χειρότερο γιατί είμαι υπέρ της ελεύθερης έκφρασης. Βαρέθηκα να διαβάζω και να ακούω για μουσική που έχει ελαφρολαϊκές επιδράσεις (ήτοι σκυλάδικο) και στίχους που θα "ακουστούν".
Μπλογκίδιε δεν ξέρω αν συμφωνείς μαζί μου αλλά λέω να αδιαφορούμε για τους στίχους που ακούγονται ή θα ακουστούν. Αν δε σημαίνουν κάτι έχουν λιγότερη τέχνη από ένα πράσινο σβώλο βρωμιάς που βρίσκεις στη μασχάλη μετά από τέσσερις μήνες χωρίς ντους. Αν η μουσική δεν απορρέει από κάτι (ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ εκτός της αισχροκέρδειας) είναι απλά ένα εργοστασιακά τυπικό celebrity (ξέρεις τώρα, ψηλό, ξανθό με κώλο και βυζί που βλέπουν το ταβάνι). Μπορεί να είναι φτιαγμένο στην τρίχα αλλά σπάνια έχει κάτι να προσφέρει.
Στην τελική, δεν κάνεις μουσική για τα λεφτά, τουλάχιστον όχι αν σέβεσαι τον εαυτό σου. Το κάνεις από πάθος και αν τα λεφτά έρθουν στην πορεία καλώς. Διαφορετικά δεν κάνεις μουσική, κάνεις εμπόριο και είσαι κατάπτυστος. Θα πρεπε να χαίρεσαι αν ο κόσμος θέλει να ακούει τη μουσική σου έστω και παράνομα (ή μήπως ειδικά παράνομα;). Μη ξεχνάς ότι το έννομο ή αποποινικοποιημένο δεν είναι απαραίτητα ωφέλιμο.
Η πειρατεία δε θα μπορέσει ποτέ να σκοτώσει τη μουσική. Οι αλήτισσες και κερδολάγνες δισκογραφικές θα τη σκοτώσουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου