Θέλω

να ξανανιώσω όπως ακριβώς ένιωσα 11 χρόνια και κάτι λεπτά πριν.

Να ξανασκεφτώ το ίδιο πράγμα.

Να ξαναπω τις ίδιες λέξεις.

Έστω, να θυμηθώ.

Ζητάω πολλά;

Shhh...

Απαγορεύεται να μιλάς, να θυμώνεις, να αγανακτείς, να αντιδράς, να διεκδικείς, να διαμαρτύρεσαι και σίγουρα να διαδηλώνεις έξω από το Προεδρικό.

Καταλύεις τη δημοκρατία έτσι, προσβάλλεις το ιερότερο σύμβολό της. Και ξέρεις... Τα καλά σώματα ασφαλείας θα σε κάνουν ντα για να παραδειγματιστείς. Θα αδειάσουν πάνω σου τα χημικά τους και θα νομίζουν ότι σε λίγες ώρες δε θα είσαι πάλι εκει.

Τί σου λέω όμως τώρα; Για σένα η ευθιξία δεν ισοδυναμεί με παραίτηση από πολιτικό ή στρατιωτικό αξίωμα. Δεν ησυχάζεις. Η συνείδησή σου θα σε καλούσε να πάρεις μόνος σου τα μεταλλικά βραχιολάκια, να τα φορέσεις στα χέρια σου και να οδεύσεις με το πολυτελές αμάξι σου στις κεντρικές φυλακές.

Θα πρεπε να ντρέπεσαι...

To C

A and S meet:

A: I used to live.

S: Why don't you die?

A: How?

S: Dying is an art like everything else. You do it exceptionally well.

A: Nah... I can't even die properly.

S: Try the oven act. It works 99% of the time and then you become world-renowned.

A: Spare me. I'll carry on unliving. Or not.