Πάρτε το τηλεκοντρόλ και δώστε του να καταλάβει
Μετατρέψτε τα παιδιά σας σε αποβλακωμένους consumption addicts
Γεμίστε φίλους και εχθρούς με άχρηστα δώρα για να θολώσετε τα νερά
Σπάστε στο ξύλο κανένα αλλοδαπό έτσι για το καλό
Όχι τίποτε άλλο. Να μην ξεχάσουμε αυτά που ξέραμε
Μαλάκες
Άντε γαμηθείτε
Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2008
Τετάρτη 22 Οκτωβρίου 2008
Looking Glass
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανακούφιση από το να λες "περσινά ξινά σταφύλια" και να το εννοείς. Όχι δεν υπάρχει και θα επιμείνω σ'αυτό!
Το επόμενο βήμα είναι να πεις (ναι, εσύ!) ότι ενίοτε η ευαισθησία πάει να πει και δύναμη.
Επίσης πρέπει να το πάρω απόφαση ότι δεν είμαι πρωινός τύπος. Ή ότι τελοσπάντων δεν είμαι τύπος. Διότι αν ήμουν τύπος (ο τύπος που θα σε κυνηγούσε άνετα με το μαχαίρι της κουζίνας πχ) θα σήμαινε ότι είμαι επίπεδη. Κανένας ζωντανός οργανισμός δεν είναι επίπεδος έτσι; (περιμένω να μου πεις εσύ που τα ξέρεις όλα)
Ή θα σήμαινε ότι ταυτίζομαι και η ταύτιση είναι κακιά και άσχημη. Όπως τον προγραμματισμό και την ευαισθησία.
Το επόμενο βήμα είναι να πεις (ναι, εσύ!) ότι ενίοτε η ευαισθησία πάει να πει και δύναμη.
Επίσης πρέπει να το πάρω απόφαση ότι δεν είμαι πρωινός τύπος. Ή ότι τελοσπάντων δεν είμαι τύπος. Διότι αν ήμουν τύπος (ο τύπος που θα σε κυνηγούσε άνετα με το μαχαίρι της κουζίνας πχ) θα σήμαινε ότι είμαι επίπεδη. Κανένας ζωντανός οργανισμός δεν είναι επίπεδος έτσι; (περιμένω να μου πεις εσύ που τα ξέρεις όλα)
Ή θα σήμαινε ότι ταυτίζομαι και η ταύτιση είναι κακιά και άσχημη. Όπως τον προγραμματισμό και την ευαισθησία.
Σάββατο 16 Αυγούστου 2008
Shopping list
Μαστίγιο
Χειροπέδες
Καρφιά
Λυπαντικό
Στράπ ον (για τη Γωγώ)
Τρέξε να τα πάρεις μπλογκίδιε! Να βάλουμε και εμείς το λιθαράκι μας για την πρόκριση.
υγ1. 16 Αυγούστου σήμερα ε; Άντε να πάει στο διάολο κι’αυτός ο κωλομήνας. Γαμώ την παναγία μου γαμώ (είμαι ΚΑΙ επίκαιρη).
υγ2. Στενοχωρήθηκα για την ΑΕΚ. Πάντα είχα ανοσία στην αλληλεγγύη που υπάρχει (λέμε τώρα) ανάμεσα στις κυπριακές ομάδες αλλά δε με λες και πονόψυχη. Ίσως φταίει το πράσινο μπλουζάκι που διέκρινα στην κερκίδα του γαύρου.
υγ3. Έμαθα πρόσφατα ότι 3 “κύριε ιησού χριστέ ελέησον με” (φτου) ισούνται με το “δόξα σοι ο θεός” (μακρυά από μας). Βέβαια... Άραγε 3 “άει πνίξου σούργελο” με τί ισούνται;
υγ4. Η μάνα μου αποφάσισε να με αρμάσει (και γαμώ τις λέξεις ε; κι’αυτή τώρα τελευταία την έμαθα) και από αυτό μόνο το ατσάλινο ρόπαλο που έχω κρυμμένο με σώζει.
υγ5. Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η ζωή είναι ένα ταξίδι με συγκεκριμένο δρομολόγιο: αντικείμενο ενδιαφέροντος 1 –> ενδιαφέρον –> πλήξη –> αντικείμενο ενδιαφέροντος 2... και πάει λέγοντας. Το πρόβλημα είναι ότι το διάστημα που μεσολαβεί από τη μια πλήξη στην άλλη μπορεί άνετα να σου γαμήσει τον εγκέφαλο.
υγ6. Αυτά
Χειροπέδες
Καρφιά
Λυπαντικό
Στράπ ον (για τη Γωγώ)
Τρέξε να τα πάρεις μπλογκίδιε! Να βάλουμε και εμείς το λιθαράκι μας για την πρόκριση.
υγ1. 16 Αυγούστου σήμερα ε; Άντε να πάει στο διάολο κι’αυτός ο κωλομήνας. Γαμώ την παναγία μου γαμώ (είμαι ΚΑΙ επίκαιρη).
υγ2. Στενοχωρήθηκα για την ΑΕΚ. Πάντα είχα ανοσία στην αλληλεγγύη που υπάρχει (λέμε τώρα) ανάμεσα στις κυπριακές ομάδες αλλά δε με λες και πονόψυχη. Ίσως φταίει το πράσινο μπλουζάκι που διέκρινα στην κερκίδα του γαύρου.
υγ3. Έμαθα πρόσφατα ότι 3 “κύριε ιησού χριστέ ελέησον με” (φτου) ισούνται με το “δόξα σοι ο θεός” (μακρυά από μας). Βέβαια... Άραγε 3 “άει πνίξου σούργελο” με τί ισούνται;
υγ4. Η μάνα μου αποφάσισε να με αρμάσει (και γαμώ τις λέξεις ε; κι’αυτή τώρα τελευταία την έμαθα) και από αυτό μόνο το ατσάλινο ρόπαλο που έχω κρυμμένο με σώζει.
υγ5. Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η ζωή είναι ένα ταξίδι με συγκεκριμένο δρομολόγιο: αντικείμενο ενδιαφέροντος 1 –> ενδιαφέρον –> πλήξη –> αντικείμενο ενδιαφέροντος 2... και πάει λέγοντας. Το πρόβλημα είναι ότι το διάστημα που μεσολαβεί από τη μια πλήξη στην άλλη μπορεί άνετα να σου γαμήσει τον εγκέφαλο.
υγ6. Αυτά
Σάββατο 5 Ιουλίου 2008
Electrocuting Session
Τυχαία μπήκα σ’αυτό το δωμάτιο γιατί ως γνωστόν όλα είναι τυχαία σ’αυτή τη ζωή (για την άλλη δεν ξέρω) αλλά λέω να κάτσω.
Ωωωωωωωωωω! Μπλογκίδιε και εσύ εδώ;
Πάρτον κώλο σου από τον κρεβάτι μου ρε! Να περιμένεις τη σειρά σου.
Γιατρέ τη δουλειά σου εσύ μην πτοείσαι, καλωδίωσέ με.
Μπλογκίδιε μωρό μου που να στα λέω!
(βζζζ)
Κατ’αρχήν απέκτησα συγκάτοικο, τουλάχιστον έτσι νομίζω. Δε γνωριστήκαμε βέβαια, παίζουμε κρυφτούλι για την ώρα. Τον ακούω να ροκανίζει τα έπιπλα και νιώθω απίστευτη ευφορία. Αν μου φανερωθεί εννοείται πως θα πάθω ανακοπή αλλά δε θέλω να το σκέφτομαι. Άσε που πρέπει να καθυστερήσω τη συνάντησή του με τα άλλα αρσενικά του σπιτιού γιατί θα γίνει χυλός. Είμαι και φιλόζωη η άτιμη.
Βασικά θα θελα να σου πω για ποιό λόγο πιστεύω ακράδαντα πως είμαι μια μαλακισμένη ομοφοβική όσες πίπες και να λέω στους υπόλοιπους ομοφοβικούς συνυπανθρώπους μου αλλά για σπάσιμο δε θα σου πω. Δις ιζ κουσούρι νάμπερ ουαν. (το ότι είμαι σπαστική ή ομοφοβική;)
(ανέβασε λίγο βζζζζζζζζ)
Συνειδητοποιώ τελευταία ότι όσο αφήνω ανθρώπους να φύγουν από το μπουρδέλο της καθημερινότητάς μου και όσο παρατηρώ τη μια κρίση να διαδέχεται την άλλη χωρίς να μου καίγεται καρφάκι νιώθω καλύτερα με τον εαυτό μου. Με τρομάζω. Ήμουν πάντα έτσι ή τώρα έγινα; Κι’αν έγινα τώρα, γιατί έγινα; Επίσης γιατί λέω μαλακίες; Πότε άρχισα να γράφω έτσι και δεν το θυμάμαι; Και το βασικότερο, γιατί δε γαμιέμαι και να μου φέρω την είσπραξη;
(ανέβασε ανέβασε βζζζ ββββζζζζζζ)
Και αφού νιώθω παιδί (επειδή είμαι παιδί ε;) τότε γιατί έχω μικροαστικές ανησυχίες του τύπου “φοβάμαι μη μοιάσω στη μάνα μου” ή ακόμα χειρότερα “θέλω να κερδίσω κάποιο από το χαμένο χρόνο”; Και γιατί άρχισα να δίνω υποσχέσεις στον εαυτό μου που ξέρω ότι δε θα κρατήσω; Γιατί μ’ενοχλεί που δεν μπορώ να ξυπνήσω νωρίς και που δεν μπορώ να αρθρώσω ολοκληρωμένη πρόταση πριν το απόγευμα; Από πότε άρχισα να το ρίχνω στην κλαψομουνίαση; Μήπως να βάψω και το μαλλί μωβ για να είμαι και στυλιστικά μέσα στο πνεύμα;
(ανέβασε λέμεεεε)
Όλα αυτά να πάν στο διάολο ρε μπλογκίδιε. Αυτό που δε μου συγχωρώ είναι ότι άρχισα να τακτοποιώ τη ζωή μου σε μικρά χαριτωμένα κουτάκια και να βρίζω την αναβλητικότητα και τον αυθορμητισμό μου. Σε λίγο θα γεμίσω τον μικρόκοσμό μου με απαγορευτικούς σηματοδότες, η αντίληψή μου θα ταυτιστεί με τον καναπέ μου και θα κλείσω τον εαυτό μου σ’ένα κλουβί.
Χαααααααααχαχαχαχαχαχαχαχααχαχαχαχα
Αχαχαχχχχααχαχα
Χααααα!
Ντάξει, νομίζω συνήλθα.
Ωωωωωωωωωω! Μπλογκίδιε και εσύ εδώ;
Πάρτον κώλο σου από τον κρεβάτι μου ρε! Να περιμένεις τη σειρά σου.
Γιατρέ τη δουλειά σου εσύ μην πτοείσαι, καλωδίωσέ με.
Μπλογκίδιε μωρό μου που να στα λέω!
(βζζζ)
Κατ’αρχήν απέκτησα συγκάτοικο, τουλάχιστον έτσι νομίζω. Δε γνωριστήκαμε βέβαια, παίζουμε κρυφτούλι για την ώρα. Τον ακούω να ροκανίζει τα έπιπλα και νιώθω απίστευτη ευφορία. Αν μου φανερωθεί εννοείται πως θα πάθω ανακοπή αλλά δε θέλω να το σκέφτομαι. Άσε που πρέπει να καθυστερήσω τη συνάντησή του με τα άλλα αρσενικά του σπιτιού γιατί θα γίνει χυλός. Είμαι και φιλόζωη η άτιμη.
Βασικά θα θελα να σου πω για ποιό λόγο πιστεύω ακράδαντα πως είμαι μια μαλακισμένη ομοφοβική όσες πίπες και να λέω στους υπόλοιπους ομοφοβικούς συνυπανθρώπους μου αλλά για σπάσιμο δε θα σου πω. Δις ιζ κουσούρι νάμπερ ουαν. (το ότι είμαι σπαστική ή ομοφοβική;)
(ανέβασε λίγο βζζζζζζζζ)
Συνειδητοποιώ τελευταία ότι όσο αφήνω ανθρώπους να φύγουν από το μπουρδέλο της καθημερινότητάς μου και όσο παρατηρώ τη μια κρίση να διαδέχεται την άλλη χωρίς να μου καίγεται καρφάκι νιώθω καλύτερα με τον εαυτό μου. Με τρομάζω. Ήμουν πάντα έτσι ή τώρα έγινα; Κι’αν έγινα τώρα, γιατί έγινα; Επίσης γιατί λέω μαλακίες; Πότε άρχισα να γράφω έτσι και δεν το θυμάμαι; Και το βασικότερο, γιατί δε γαμιέμαι και να μου φέρω την είσπραξη;
(ανέβασε ανέβασε βζζζ ββββζζζζζζ)
Και αφού νιώθω παιδί (επειδή είμαι παιδί ε;) τότε γιατί έχω μικροαστικές ανησυχίες του τύπου “φοβάμαι μη μοιάσω στη μάνα μου” ή ακόμα χειρότερα “θέλω να κερδίσω κάποιο από το χαμένο χρόνο”; Και γιατί άρχισα να δίνω υποσχέσεις στον εαυτό μου που ξέρω ότι δε θα κρατήσω; Γιατί μ’ενοχλεί που δεν μπορώ να ξυπνήσω νωρίς και που δεν μπορώ να αρθρώσω ολοκληρωμένη πρόταση πριν το απόγευμα; Από πότε άρχισα να το ρίχνω στην κλαψομουνίαση; Μήπως να βάψω και το μαλλί μωβ για να είμαι και στυλιστικά μέσα στο πνεύμα;
(ανέβασε λέμεεεε)
Όλα αυτά να πάν στο διάολο ρε μπλογκίδιε. Αυτό που δε μου συγχωρώ είναι ότι άρχισα να τακτοποιώ τη ζωή μου σε μικρά χαριτωμένα κουτάκια και να βρίζω την αναβλητικότητα και τον αυθορμητισμό μου. Σε λίγο θα γεμίσω τον μικρόκοσμό μου με απαγορευτικούς σηματοδότες, η αντίληψή μου θα ταυτιστεί με τον καναπέ μου και θα κλείσω τον εαυτό μου σ’ένα κλουβί.
Χαααααααααχαχαχαχαχαχαχαχααχαχαχαχα
Αχαχαχχχχααχαχα
Χααααα!
Ντάξει, νομίζω συνήλθα.
Τετάρτη 2 Ιουλίου 2008
Kάδος απορριμάτων* Νο1
Πήγε να παραθερίσει η Κ. μπλογκίδιε. Το “παραθερίσει” μην το πάρεις και πολύ κυριολεκτικά βέβαια. Να μιζεριάσει πήγε. Δε βαριέσαι, όλοι έχουμε δικαίωμα στη μιζέρια με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που έχουμε δικαίωμα στη ξεφτίλα αλλά αυτό είναι άσχετο (ή μήπως όχι;). Φυσικά οι αποστάσεις είναι μεγάλες και οι συνθήκες δύσκολες αλλά για κάποιο γαμημένο λόγο οι εμμονές πάντα νικούν. Δεν ξέρω αν θέλω να σκεφτεί ή να μην σκεφτεί. Τί ζόρι τραβάς εσύ θα μου πεις και θα έχεις και δίκιο αλλά είναι βλέπεις το άθλιο μητρικό ένστικτο το οποίο πρέπει με κάποιο τρόπο που δεν έχω βρει ακόμα να κατακρεουργήσω. Ε αυτά.
Εσύ παίρνεις σταθερά τα αναβολικά σου έτσι; Έχουμε και μια φαρμακευτική βιομηχανία να συντηρήσουμε μην το ξεχνάς. Και εννοείται πως χεστήκαμε αν πέσεις σε μαύρη κατάθλιψη αν τα κόψεις ή αν πας από ανακοπή στα 30.
Τί άλλα;
Εκείνο το κλισέ που λέει “watch what you wish for, it just might come true” το ξέρεις; Μαλακία ε; Μαλακία ξεμαλακία, την πάθαμε. Βέβαια. Διότι όταν κινδυνεύεις να πεθάνεις από πλήξη είναι λογικό και επόμενο να κάνεις επίκληση στο θεό του χάους. Θα μ’άκουσε φαίνεται καμιά εξίσου βαρεμένη με μενα πεταλούδα και θα κούνησε τα φτερά της. Γι’αυτό τις απεχθάνομαι. Ότι τους πουν το κάνουν με τη μια, χωρίς πολλά πολλά. (πώς γίνεται η γαμημένη η γουόρντ να μου κοκκινίζει το ένα “πολλά” και να αφήνει το άλλο έτσι;) Η πλάκα είναι ότι χαίρομαι που έγιναν όλα πουτάνα γύρω μου. Μάλλον έτσι θα νιώθουν οι πυρομανείς όταν ρίχνουν το αναμμένο σπίρτο πάνω στη βενζίνη.
Δε σου’πα. Έζησα το απόλυτο κιτς την Κυριακή. Άκουσα κοντά στα 50 “και στα δικά σου” αλλά σταθερά τους είπα να το χώσουν στον κώλο τους να γουστάρουν κιόλας. Φρίκαρε λίγο η γυναίκα που γέννησε τη γυναίκα που με γέννησε και ψάχναμε να βρούμε διανυκτερεύον αλλά αυτά είναι στο πρόγραμμα.
Επίσης γαμώ το σπίτι του μαλάκα που με πήρε για μια έρευνα 3 λεπτά πριν από την κανονική ώρα που θα ξυπνούσα. Δεν το ξέρεις ρε άχρηστε ότι εκείνη την ώρα είναι ο πιο γλυκός ύπνος;
Πριν σ’αφήσω μπλογκίδιε επειδή τελειώνουν και τα τσιγάρα, να σε παρακαλέσω να αρχίσεις να φτιάχνεις βαλίτσες. Θα μεταναστεύσουμε στο νότιο ημισφαίριο (προς το παρόν) γιατί δεν αντέχω άλλο την κωλόζεστη.
Εσύ παίρνεις σταθερά τα αναβολικά σου έτσι; Έχουμε και μια φαρμακευτική βιομηχανία να συντηρήσουμε μην το ξεχνάς. Και εννοείται πως χεστήκαμε αν πέσεις σε μαύρη κατάθλιψη αν τα κόψεις ή αν πας από ανακοπή στα 30.
Τί άλλα;
Εκείνο το κλισέ που λέει “watch what you wish for, it just might come true” το ξέρεις; Μαλακία ε; Μαλακία ξεμαλακία, την πάθαμε. Βέβαια. Διότι όταν κινδυνεύεις να πεθάνεις από πλήξη είναι λογικό και επόμενο να κάνεις επίκληση στο θεό του χάους. Θα μ’άκουσε φαίνεται καμιά εξίσου βαρεμένη με μενα πεταλούδα και θα κούνησε τα φτερά της. Γι’αυτό τις απεχθάνομαι. Ότι τους πουν το κάνουν με τη μια, χωρίς πολλά πολλά. (πώς γίνεται η γαμημένη η γουόρντ να μου κοκκινίζει το ένα “πολλά” και να αφήνει το άλλο έτσι;) Η πλάκα είναι ότι χαίρομαι που έγιναν όλα πουτάνα γύρω μου. Μάλλον έτσι θα νιώθουν οι πυρομανείς όταν ρίχνουν το αναμμένο σπίρτο πάνω στη βενζίνη.
Δε σου’πα. Έζησα το απόλυτο κιτς την Κυριακή. Άκουσα κοντά στα 50 “και στα δικά σου” αλλά σταθερά τους είπα να το χώσουν στον κώλο τους να γουστάρουν κιόλας. Φρίκαρε λίγο η γυναίκα που γέννησε τη γυναίκα που με γέννησε και ψάχναμε να βρούμε διανυκτερεύον αλλά αυτά είναι στο πρόγραμμα.
Επίσης γαμώ το σπίτι του μαλάκα που με πήρε για μια έρευνα 3 λεπτά πριν από την κανονική ώρα που θα ξυπνούσα. Δεν το ξέρεις ρε άχρηστε ότι εκείνη την ώρα είναι ο πιο γλυκός ύπνος;
Πριν σ’αφήσω μπλογκίδιε επειδή τελειώνουν και τα τσιγάρα, να σε παρακαλέσω να αρχίσεις να φτιάχνεις βαλίτσες. Θα μεταναστεύσουμε στο νότιο ημισφαίριο (προς το παρόν) γιατί δεν αντέχω άλλο την κωλόζεστη.
Α και καλό μου μήνα.
Γεια σου τώρα.
*η γουορντ επιμένει πως η λέξη “απορρίματα” γράφεται με 2 "μ" but I’ll trust my flawed instinct.
Τετάρτη 18 Ιουνίου 2008
Χα!
Το 85% των Κυπρίων είναι ρατσιστές λένε οι στατιστικές.
Λες και χρειαζόμαστε τον κο Γκάλοπ για να μας πει τα χάλια μας.
Δευτέρα 16 Ιουνίου 2008
Πέμπτη 12 Ιουνίου 2008
Unfuckinbelievable
...με την καλή έννοια βέβαια.
Τα μαθες μπλογκίδιε;
Υπάρχουν άτομα που μπλογκάρουν στην κυπριακή διάλεκτο!
Πω ρε φίλε, συγκλονίστηκα.
Συγχαρητήρια στα παιδιά που χρησιμοποιούν γραπτώς ένα ιδίωμα που χρησιμοποιείται ολοένα και λιγότερο στον προφορικό λόγο.
Tες ευτζιές μου να'σιετε. (ή κάτι τέτοιο...)
Τα μαθες μπλογκίδιε;
Υπάρχουν άτομα που μπλογκάρουν στην κυπριακή διάλεκτο!
Πω ρε φίλε, συγκλονίστηκα.
Συγχαρητήρια στα παιδιά που χρησιμοποιούν γραπτώς ένα ιδίωμα που χρησιμοποιείται ολοένα και λιγότερο στον προφορικό λόγο.
Tες ευτζιές μου να'σιετε. (ή κάτι τέτοιο...)
Τετάρτη 11 Ιουνίου 2008
Lacan and Postfeminism*
Σε μισώ, σε μισώ σε μισώ! Θα πληρώσεις γι'αυτό που με αναγκάζεις να κάνω. Ηλίθιο! Βλαμμένο!
I have always been wondering about what “postfeminism” really is; what it means outside the academy and what its political agenda is. As a term, it made me wary and forced me to regard it as suspicious and potentially complicit to the workings of patriarchy; for, it might presuppose the closure of a cycle of feminist struggle towards equality, that we no longer need feminism, that we need to defer it both spatially and temporally. Elizabeth Wright’s intriguing exegesis of the encounter between Lacanian psychoanalysis and postfeminism showed my grasp of postfeminist politics and the Lacanian revisiting of Freud leniently deficient and naïve at best. Wright’s undertaking can be considered hazardous (in the least) for she attempts to reclaim the potentials of a political and social framework-postfeminism- and a psychoanalytic theorist that have been massively disputed and are, on this account, controversial.
Apart from her methodical line of reasoning and sophisticated theoretical analysis, the discursive register she uses, fails to reduce this book-length essay to a feminist academic manual but rather it can be easily read by non experts as well. Of course, this does not entail that a person completely unacquainted with feminist theory, cultural workings and Lacanian psychoanalysis would be able to fully understand the intricacies of Wright’s argument.
Wright, then, begins with a discussion of postfeminism; what she calls a “positive” and “negative” reading of postfeminism. She emphasizes the self- transforming process in which postfeminism finds itself and the critical positioning towards feminism it has to take precisely because of this process. Nevertheless, she also tries to map out the temporal deferral of feminism that postfeminism appears to be emblematic of. She talks about postfeminism as a sabotaging attempt against feminism’s inability for collective action and consideration of difference. What is at stake, Wright seems to imply, is identity; for, postfeminism endorses the kind of postmodern discourse of the dispersion of subjectivity, of the inability to talk about stable and fixed identities. According to her, this is exactly where psychoanalysis comes in and illuminates the debate on the crisis of feminism, not only because psychoanalysis is the only discourse that offers a theory of the unconscious but also (and most importantly so) because this theory works to destabilize and transform any kind of supposedly lived and whole-some experience while it provides the possibility to escape rigorous and clearly delineated definitions of sexual difference, which any discourse- be that feminism or postfeminism- engaged in a polemic against male dominance is in need of.
All the aforementioned, however, are not new. As a matter of fact, these are issues debated upon since the advent and proliferation of psychoanalytic theories of sexual difference and the emergence and struggles of second wave feminism. Wright’s contribution to this field of past contestation and cultural practices is that she seems to insist that one should revisit (or rather refrain from misreading) Lacan’s process of sexuation and thus conceptualize what his analysis of sexual difference might bring to postfeminism. Sexuation is for Lacan one of the major assets of psychoanalysis, that is, the process through which a subject “chooses” between different sexual modes of being. Wright argues that the way in which Lacan understands sexuation can make valuable contributions to a possible postfeminist political agenda since –as she tries to chart it-, Lacan’s symbolic logic of the sexuation process entails that the speaking subject -be that biologically male or female- has the potential to inscride (or ally) itself to traditionally considered as transgressive gender roles. The formulaic representation (which is difficult to transfer here) of the instability and flux characterizing the subject also shows that the phallic function –the function of castration according to Lacan- which enables the subject's entrance into the symbolic applies to both sexes yet in different ways. This aspect of Wright’s argument is of extreme importance both because it casts the voices that reject Lacan’s theory as phallogocentric suspicious but most importantly it aligns Lacan to the postfeminist tendency to regard subjectivity (and by extension femininity) as a process of everlasting transformations and thus infinite potentials for self-realization and political positioning.
Although small in size, Lacan and Postfeminism is a tour de force that incites readers to problematize positive (as opposed to negative, hyphenated or fluctuating) identity from a different and altogether new perspective.
*Μπλογκίδιε, αυτό μην το διαβάσεις αγόρι μου. Για το καλό σου το λέω.
Παρασκευή 6 Ιουνίου 2008
Θα σας πνίξω βλαμμένα.
Είναι ανυπόφορο το αθώο σας βλέμμα.
Απεχθάνομαι την εμπιστοσύνη και την αγάπη που βλέπω στα μάτια σας.
Δεν απεχθάνομαι την εμπιστοσύνη και την αγάπη, απεχθάνομαι τη δική σας εμπιστοσύνη και τη δική σας αγάπη γιατί είναι ανκοντίσιοναλ. Δεν ζητάτε τίποτα, απλά δίνετε.
Δε σας μισώ. Σας ζηλεύω.
Ζηλεύω την αδιάφορη αθωότητά σας, την ικανότητά σας να αγαπήσετε και να εμπιστευτείτε. Έτσι απλά...
Πιο πολύ σας φοβάμαι όμως.
Φοβάμαι τη μέρα που θα σβήσει η αθωότητα από τα μάτια σας.
Φοβάμαι τη μέρα που θα σταματήσετε να αγαπάτε και να εμπιστεύεστε έτσι απλά.
Φοβάμαι γιατί εκείνη τη μέρα θα μας ξεσκίσετε και θα έχετε και δίκιο.
Τετάρτη 4 Ιουνίου 2008
Τρίτη 3 Ιουνίου 2008
Today
I'm on GREEN MODE.
Όχι γιατί πρασίνισα από τη ζήλια μου (αν και έχω άπειρους λόγους να το κάνω)
Ούτε γιατί είμαι φυτό (αν και κάποιοι πιστεύουν το αντίθετο)
Ούτε γιατί είμαι οικολόγΑ.
Όχι, όχι.
Έγινα πράσινη τιμής ένεκεν του 1ου ομονοιάτη γριβικού που γνώρισα.
Ναι, βέβαια. Στην περίπτωση του, η πατρική πειθώς* ήταν ισχυρότερη από την προπαγάνδα της ΕΔΟΝ.
Πάει χάλασε ο κόσμος...
*Τον κλείδωσε στο μπάνιο χωρίς φαί μέχρι να αλλαξοπιστήσει. Απορώ πού κατουρούσαν ιν δε μιντάιμ.
Όχι γιατί πρασίνισα από τη ζήλια μου (αν και έχω άπειρους λόγους να το κάνω)
Ούτε γιατί είμαι φυτό (αν και κάποιοι πιστεύουν το αντίθετο)
Ούτε γιατί είμαι οικολόγΑ.
Όχι, όχι.
Έγινα πράσινη τιμής ένεκεν του 1ου ομονοιάτη γριβικού που γνώρισα.
Ναι, βέβαια. Στην περίπτωση του, η πατρική πειθώς* ήταν ισχυρότερη από την προπαγάνδα της ΕΔΟΝ.
Πάει χάλασε ο κόσμος...
*Τον κλείδωσε στο μπάνιο χωρίς φαί μέχρι να αλλαξοπιστήσει. Απορώ πού κατουρούσαν ιν δε μιντάιμ.
Παρασκευή 30 Μαΐου 2008
Το μπάσταρδο των μητέρων-πατρίδων
Ο πιο κατάλληλος χαρακτηρισμός θα ήταν βέβαια "η πουτάνα που έγινε μπάσταρδο" γιατί σ'αυτή τη ζωή όλα είναι δυνατά. Άλλαξε τόσα χέρια η δύσμοιρη, πουλήθηκε σε τόσους νταβατζήδες που έχω χάσει το λογαριασμό. Μηκυναίοι, Αιγύπτιοι, Πέρσες, Φοίνικες, Άραβες, Φράγκοι, Ενετοί, Οθωμανοί, Άγγλοι -και κάποιοι άλλοι που ξεχνώ- συνουσιάστηκαν μαζί της και όχι απαραίτητα μ'αυτή τη σειρά. Υπήρξαν και όργια που δε θα άντεχαν τα ευαίσθητα ματάκια σου να διαβάσουν μπλογκίδιε. Κάποιοι εδώ και χρόνια προσπαθούν να της κάνουν παρθενοραφή και να σταματήσουν το χρόνο 6000 χρόνια πριν. Αμ δε...
Ενιχάου, όλα αυτά μέχρι το 2ο μισό και κάτι του 20ου αιώνα. Από κει και έπειτα αρχίζει η παρωδία.
Το 50 κάτι οι Κύπριοι οργανώνονται εναντίον των Άγγλων ιμπεριαλιστών (άσχετο αν μερικά χρόνια μετά άρχισαν να τους γλείφουν χέρια, πόδια και ό,τι άλλο εκτείνεται σε μήκος πέραν των 10 εκατοστών). Δημιουργείται η ΕΟΚΑ (Α'), που λες, για να αποτινάξει τον αγγλικό ζυγό , να απελευθερωθεί η Κύπρος και να κερδίσει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσής της. Απώτερος σκοπός ήταν η ένωση με την μητέρα πατρίδα νο 1. Για τους τουρκοκύπριους αυτό θα ήταν μονόδρομος. Είτε θα δέχονταν να ενωθούν με μια χώρα που τους είχε άχτι από το 1453 και θα εξολοθρεύονταν στη πορεία ή θα διαχώριζαν τη θέση τους και θα εξολοθρεύονταν ούτως ή άλλως. Οι φίλοι μας οι Άγγλοι εκμεταλλεύτηκαν την ένταση που υπήρχε μεταξύ των 2 κοινοτήτων και άρχισαν να εφαρμόζουν την πάγια στρατηγική τους: ντιβάιντ εντ κόνκερ μάι φρέντ. Ηλίθιους πάντως δεν τους λες. Στήριξαν παρασκηνιακά την δημιουργία της ΜΙΤ, της αντίστοιχης εθνικιστικής οργάνωσης των τουρκοκυπρίων.
Κάπου κοντά στο 57 είχαμε τους ελληνοκύπριους εθνικιστές να φωνάζουν ΕΝΩΣΙΣ και τους τουρκοκύπριους εθνικιστές να φωνάζουν ΤΑΞΙΜ (διχοτόμηση). Αραιά και που θυμούνταν ότι έπρεπε να διώξουν τους Άγγλους πριν σκοτωθούν μεταξύ τους και βομβάρδιζαν αστυνομικούς σταθμούς, έστηναν ενέδρες σε άγγλους αξιωματικούς κλπ. Το 59 οι Άγγλοι αναγκάζονται (σχετικό αυτό βέβαια) να αναγνωρίσουν την αυτοδιάθεση της Κύπρου πριν χάσουν και τα αυγά και τα πασχάλια και υποχρεώνεται ο τραγόπαπας να συναινέσει στη συνθήκη εγγύησης. Με αυτή τη γαμημένη συνθήκη κατοχυρώνεται το δικαίωμα και υποχρέωση των μητέρων-πατρίδων και της Αγγλίας (που στην τελική μητέρα-πατρίδα είναι και αυτή όσο και αν τη βρίζουν οι νεοκύπριοι) να επέμβουν σε περίπτωση πολιτικής αστάθειας. Επίσης, αναγκάζεται ο τραγόπαπας να δεχτεί ένα σύνταγμα βάσει του οποίου η διακυβέρνηση θα γινόταν και από τις 2 κοινότητες. Όλα αυτά βέβαια έγιναν με τις ευλογίες και τις πιέσεις της τότε ελληνικής κυβέρνησης. Δεν ξέρω ποιά ήταν η στάση της τουρκικής κυβέρνησης γιατί δε μου το μαθαν στο σχολείο. Α μια μικρή λεπτομέρεια που μου διέφυγε. Τόσο ο ελληνοκύπριος πρόεδρος όσο και ο τουρκοκύπριος αντιπρόεδρος είχαν το δικαίωμα να ασκήσουν βέτο. Πες μου εσύ ρε μπλογκίδιε αν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να στεριώσει η δουλειά.
Το '60 αναγνωρίζεται η ανεξαρτησία της Κύπρου μη χέσω. Στο μεταξύ, στα 2 αντίπαλα στρατόπεδα υπάρχει οργασμός εθνικιστικής δράσης. Από τη μια ο Γρίβας δεν κοιμόταν τις νύχτες γιατι δε σταματούσε να εφευρίσκει τρόπους εξόντωσης τουρκοκυπρίων και αντιφρονούντων (παλιά του τέχνη κόσκινο δλδ) και από την άλλη ο Ντεκτάς να ακολουθεί παρόμοια πορεία με τη διαφορά ότι αυτός σκηνοθετούσε και μακελειά. Βέβαια, βέβαια... Κάποια στιγμή καταφθάνουν ενισχύσεις από τις 2 μητέρες πατρίδες, επίλεκτοι έλληνες καταδρομείς και γκρίζοι λύκοι, γιατί ούτε να σκοτωθούμε δεν μπορούμε χωρίς τον κηδεμόνα μας. Οι τουρκοκύπριοι αποχωρούν από την κυβέρνηση και από τα χωριά τους, σχηματίζουν θύλακες και γίνεται του ολοκαυτώματος. Ο Γρίβας δεν αφήνει ούτε τουρκοκύπριο σκύλο ιν ουάν πις. Οι τουρκοκύπριοι κρατάνε για λίγο αμυντική στάση αλλά δεν είναι μαλάκες, αντιδρούν.
Στην μητέρα-πατρίδα Ελλάδα ανεβαίνει η χούντα, στηρίζει τη δημιουργία της ΕΟΚΑ Β' από το μεγαλύτερο γαμώσπιτο που γνώρισε η Κυπριακή ιστορία για να επιτευχθεί η γαμημένη η ΕΝΩΣΗ. Ρίχνουν τον άλλο το γαμώσπιτο από την προεδρία με πραξικόπημα γιατί είδαν στον ύπνο τους πως ήταν αντίθετος με την Ένωση (ποιός; Ο ΜΑΚΑΡΙΟΣ) και αναλαμβάνει προσωρινά το ανδρείκελο ο Δαλιδάς (ή μήπως ήταν Σαμψών;). Βρίσκει την ευκαιρία του αιώνα η μητέρα-πατρίδα Τουρκία, μπουκάρει τα κάνει γυαλιά καρφιά και στρογγυλοκάθεται. Οι Κερυνιώτες ακόμα κλαίνε για το μισό στρέμμα γης που έχασαν και οι γριές για το μοναστήρι του Απ. Ανδρέα. Ότι τα θελε ο κώλος τους δεν το σκέφτηκαν ποτέ.
Στα 34 χρόνια που πέρασαν συμβαίνουν κοσμοϊστορικά γεγονότα. Ο Γρίβας και ο Μακάριος τα τινάζουν και γίνονται εθνικοί ήρωες. Επίσης η φωτογραφία του Μακάριου γίνεται εικόνισμα που κάποιοι προσκυνούν ακόμα. Ο Ντεκτάς ανακηρύσσει (μόνος του) την ανεξαρτησία της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου και ο Νταλάρας το παίζει εθνικός αοιδός στα οδοφράγματα. Ε να μην βγάλει κανά φράγκο και το ανάποδο γαμώτο; Δε λέει. Κάποιοι σκοτώνονται στα οδοφράγματα γιατί δεν πρόλαβαν να βγουν από την νεκρή ζώνη, άλλοι γιατί κάπνισαν τη μισή παραγωγή χασίς της Τζαμάικα και την είδαν μάγκες σερνικοί.
Συντελείται επίσης ένα οικονομικό θαύμα. Οι 200,000 πρόσφυγες δεν επιβαρύνουν την οικονομία, το αντίθετο. Η Κύπρος ακμάζει οικονομικά από το τέλος του 80 και μετά. Μπουκάρουν πολυεθνικές, οι μετοχές χτυπάνε κόκκινο, οι τιμές των ακινήτων το ίδιο και ως εκ τούτου ο κύπριος πείθεται πως είναι το κέντρο του κόσμου. Ακομα και ο τελευταίος πεινασμένος υποθηκεύει και το πέος του ακόμα για να πάρει μερσεντές ( με φιμέ τζάμια εννοείται) με την ίδια ευκολία που ο πατέρας του υποθήκευσε τη συνείδηση του 30τόσα χρόνια πριν ενώ ένιωθε ότι αυτό που συνέβαινε δεν ήταν καλό για κανένα.
Μαθαίνει στο παιδί του ότι τούρκος και γκοντζίλα είναι ένα και το αυτό. Τα 5χρονα πιστεύουν ότι ο τούρκος είναι ο κακός λύκος και τα ίδια η κοκκινοσκουφίτσα ( παίζει να υπάρχουν και παραλλαγές του παραμυθιού). Ακόμα και οι ακελικοί τα ίδια παραμύθια λένε στα παιδιά τους... Βέβαια δεν τους φτιάχνουν μπλουζάκια με το αισχρό σλόγκαν "τούρκος καλός μόνο νεκρός" αλλά δεν τους χαλάει κιόλας.
Ξέρεις τί με εξοργίζει μπλογκίδιε; Το ότι οι κύπριοι δε μαθαίνουν. Και δεν μιλάω μόνο για τους ελληνοκύπριους. Ακόμα και αν έπιασαν κάτι τυχαία στον αέρα φοβούνται να το πουν μήπως ξεβολευτούν ή γιατί έτσι έμαθαν. Αυτό κι'αν είναι αισχρό. Πως αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί η οξεία γριβίτιδα που μαστίζει τη νεολαία;
Ξέρεις κάτι άλλο όμως; Η ανάγκη διεκδίκησης καλύτερων συνθηκών δημιουργείται μόνο στους ανθρώπους. Ούτε στους λοβοτομημένους ούτε στους στρουθοκάμηλους.
Ενιχάου, όλα αυτά μέχρι το 2ο μισό και κάτι του 20ου αιώνα. Από κει και έπειτα αρχίζει η παρωδία.
Το 50 κάτι οι Κύπριοι οργανώνονται εναντίον των Άγγλων ιμπεριαλιστών (άσχετο αν μερικά χρόνια μετά άρχισαν να τους γλείφουν χέρια, πόδια και ό,τι άλλο εκτείνεται σε μήκος πέραν των 10 εκατοστών). Δημιουργείται η ΕΟΚΑ (Α'), που λες, για να αποτινάξει τον αγγλικό ζυγό , να απελευθερωθεί η Κύπρος και να κερδίσει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσής της. Απώτερος σκοπός ήταν η ένωση με την μητέρα πατρίδα νο 1. Για τους τουρκοκύπριους αυτό θα ήταν μονόδρομος. Είτε θα δέχονταν να ενωθούν με μια χώρα που τους είχε άχτι από το 1453 και θα εξολοθρεύονταν στη πορεία ή θα διαχώριζαν τη θέση τους και θα εξολοθρεύονταν ούτως ή άλλως. Οι φίλοι μας οι Άγγλοι εκμεταλλεύτηκαν την ένταση που υπήρχε μεταξύ των 2 κοινοτήτων και άρχισαν να εφαρμόζουν την πάγια στρατηγική τους: ντιβάιντ εντ κόνκερ μάι φρέντ. Ηλίθιους πάντως δεν τους λες. Στήριξαν παρασκηνιακά την δημιουργία της ΜΙΤ, της αντίστοιχης εθνικιστικής οργάνωσης των τουρκοκυπρίων.
Κάπου κοντά στο 57 είχαμε τους ελληνοκύπριους εθνικιστές να φωνάζουν ΕΝΩΣΙΣ και τους τουρκοκύπριους εθνικιστές να φωνάζουν ΤΑΞΙΜ (διχοτόμηση). Αραιά και που θυμούνταν ότι έπρεπε να διώξουν τους Άγγλους πριν σκοτωθούν μεταξύ τους και βομβάρδιζαν αστυνομικούς σταθμούς, έστηναν ενέδρες σε άγγλους αξιωματικούς κλπ. Το 59 οι Άγγλοι αναγκάζονται (σχετικό αυτό βέβαια) να αναγνωρίσουν την αυτοδιάθεση της Κύπρου πριν χάσουν και τα αυγά και τα πασχάλια και υποχρεώνεται ο τραγόπαπας να συναινέσει στη συνθήκη εγγύησης. Με αυτή τη γαμημένη συνθήκη κατοχυρώνεται το δικαίωμα και υποχρέωση των μητέρων-πατρίδων και της Αγγλίας (που στην τελική μητέρα-πατρίδα είναι και αυτή όσο και αν τη βρίζουν οι νεοκύπριοι) να επέμβουν σε περίπτωση πολιτικής αστάθειας. Επίσης, αναγκάζεται ο τραγόπαπας να δεχτεί ένα σύνταγμα βάσει του οποίου η διακυβέρνηση θα γινόταν και από τις 2 κοινότητες. Όλα αυτά βέβαια έγιναν με τις ευλογίες και τις πιέσεις της τότε ελληνικής κυβέρνησης. Δεν ξέρω ποιά ήταν η στάση της τουρκικής κυβέρνησης γιατί δε μου το μαθαν στο σχολείο. Α μια μικρή λεπτομέρεια που μου διέφυγε. Τόσο ο ελληνοκύπριος πρόεδρος όσο και ο τουρκοκύπριος αντιπρόεδρος είχαν το δικαίωμα να ασκήσουν βέτο. Πες μου εσύ ρε μπλογκίδιε αν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να στεριώσει η δουλειά.
Το '60 αναγνωρίζεται η ανεξαρτησία της Κύπρου μη χέσω. Στο μεταξύ, στα 2 αντίπαλα στρατόπεδα υπάρχει οργασμός εθνικιστικής δράσης. Από τη μια ο Γρίβας δεν κοιμόταν τις νύχτες γιατι δε σταματούσε να εφευρίσκει τρόπους εξόντωσης τουρκοκυπρίων και αντιφρονούντων (παλιά του τέχνη κόσκινο δλδ) και από την άλλη ο Ντεκτάς να ακολουθεί παρόμοια πορεία με τη διαφορά ότι αυτός σκηνοθετούσε και μακελειά. Βέβαια, βέβαια... Κάποια στιγμή καταφθάνουν ενισχύσεις από τις 2 μητέρες πατρίδες, επίλεκτοι έλληνες καταδρομείς και γκρίζοι λύκοι, γιατί ούτε να σκοτωθούμε δεν μπορούμε χωρίς τον κηδεμόνα μας. Οι τουρκοκύπριοι αποχωρούν από την κυβέρνηση και από τα χωριά τους, σχηματίζουν θύλακες και γίνεται του ολοκαυτώματος. Ο Γρίβας δεν αφήνει ούτε τουρκοκύπριο σκύλο ιν ουάν πις. Οι τουρκοκύπριοι κρατάνε για λίγο αμυντική στάση αλλά δεν είναι μαλάκες, αντιδρούν.
Στην μητέρα-πατρίδα Ελλάδα ανεβαίνει η χούντα, στηρίζει τη δημιουργία της ΕΟΚΑ Β' από το μεγαλύτερο γαμώσπιτο που γνώρισε η Κυπριακή ιστορία για να επιτευχθεί η γαμημένη η ΕΝΩΣΗ. Ρίχνουν τον άλλο το γαμώσπιτο από την προεδρία με πραξικόπημα γιατί είδαν στον ύπνο τους πως ήταν αντίθετος με την Ένωση (ποιός; Ο ΜΑΚΑΡΙΟΣ) και αναλαμβάνει προσωρινά το ανδρείκελο ο Δαλιδάς (ή μήπως ήταν Σαμψών;). Βρίσκει την ευκαιρία του αιώνα η μητέρα-πατρίδα Τουρκία, μπουκάρει τα κάνει γυαλιά καρφιά και στρογγυλοκάθεται. Οι Κερυνιώτες ακόμα κλαίνε για το μισό στρέμμα γης που έχασαν και οι γριές για το μοναστήρι του Απ. Ανδρέα. Ότι τα θελε ο κώλος τους δεν το σκέφτηκαν ποτέ.
Στα 34 χρόνια που πέρασαν συμβαίνουν κοσμοϊστορικά γεγονότα. Ο Γρίβας και ο Μακάριος τα τινάζουν και γίνονται εθνικοί ήρωες. Επίσης η φωτογραφία του Μακάριου γίνεται εικόνισμα που κάποιοι προσκυνούν ακόμα. Ο Ντεκτάς ανακηρύσσει (μόνος του) την ανεξαρτησία της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου και ο Νταλάρας το παίζει εθνικός αοιδός στα οδοφράγματα. Ε να μην βγάλει κανά φράγκο και το ανάποδο γαμώτο; Δε λέει. Κάποιοι σκοτώνονται στα οδοφράγματα γιατί δεν πρόλαβαν να βγουν από την νεκρή ζώνη, άλλοι γιατί κάπνισαν τη μισή παραγωγή χασίς της Τζαμάικα και την είδαν μάγκες σερνικοί.
Συντελείται επίσης ένα οικονομικό θαύμα. Οι 200,000 πρόσφυγες δεν επιβαρύνουν την οικονομία, το αντίθετο. Η Κύπρος ακμάζει οικονομικά από το τέλος του 80 και μετά. Μπουκάρουν πολυεθνικές, οι μετοχές χτυπάνε κόκκινο, οι τιμές των ακινήτων το ίδιο και ως εκ τούτου ο κύπριος πείθεται πως είναι το κέντρο του κόσμου. Ακομα και ο τελευταίος πεινασμένος υποθηκεύει και το πέος του ακόμα για να πάρει μερσεντές ( με φιμέ τζάμια εννοείται) με την ίδια ευκολία που ο πατέρας του υποθήκευσε τη συνείδηση του 30τόσα χρόνια πριν ενώ ένιωθε ότι αυτό που συνέβαινε δεν ήταν καλό για κανένα.
Μαθαίνει στο παιδί του ότι τούρκος και γκοντζίλα είναι ένα και το αυτό. Τα 5χρονα πιστεύουν ότι ο τούρκος είναι ο κακός λύκος και τα ίδια η κοκκινοσκουφίτσα ( παίζει να υπάρχουν και παραλλαγές του παραμυθιού). Ακόμα και οι ακελικοί τα ίδια παραμύθια λένε στα παιδιά τους... Βέβαια δεν τους φτιάχνουν μπλουζάκια με το αισχρό σλόγκαν "τούρκος καλός μόνο νεκρός" αλλά δεν τους χαλάει κιόλας.
Ξέρεις τί με εξοργίζει μπλογκίδιε; Το ότι οι κύπριοι δε μαθαίνουν. Και δεν μιλάω μόνο για τους ελληνοκύπριους. Ακόμα και αν έπιασαν κάτι τυχαία στον αέρα φοβούνται να το πουν μήπως ξεβολευτούν ή γιατί έτσι έμαθαν. Αυτό κι'αν είναι αισχρό. Πως αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί η οξεία γριβίτιδα που μαστίζει τη νεολαία;
Ξέρεις κάτι άλλο όμως; Η ανάγκη διεκδίκησης καλύτερων συνθηκών δημιουργείται μόνο στους ανθρώπους. Ούτε στους λοβοτομημένους ούτε στους στρουθοκάμηλους.
Μέχρι να ξελαμπικάρουν και να ρίξουν ένα απντέιτ το λογισμικό τους, θα ζουν με τα σύνορα της ντροπής που εμποδίζουν το μυαλό να περπατήσει σε άλλα μονοπάτια.
Τετάρτη 21 Μαΐου 2008
Time's up
Μαλάκα Μορφέα,
Δεν ξηγιέσαι καλά...
Ηρθε η στιγμή να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Θα αλλάξω κλειδαριές και άντε να βρεις χαραμάδα να χωθείς.
Μη ζητήσεις τα ρέστα μετά.
(Θα τα έχω δώσει στο βλαμμένο που μένει απέναντι για να βγάλει το σκασμό)
Τρίτη 20 Μαΐου 2008
Όχι
...δεν έχω νεύρα. Απλά μερικά πράγματα δεν πάνε πακέτο πώς να το κάνουμε. Ε δε γίνεται ρε φίλε να θεωρείς τον εαυτό σου έλληνα αλλά να είσαι και χριστιανός (a simple and often quoted example). Όπως επίσης να είσαι γκέυ, λεσβία, τρανσέξουαλ, φεμινίστρια, αναρχικός (ναι, το είδα κι'αυτό) και να φοράς σταυρουδάκια και κομποσχοίνια.
Όλα αυτά φυσικά αν ο δείκτης νοημοσύνης σου είναι μεγαλύτερος από τη θερμοκρασία του σώματος σου. Στην αντίθετη περίπτωση η επιστήμη, η αλιένα (πρόκειται περί ταυτοσήμων εννοιών) και οι υπόλοιποι εξωγήινοι που επισκέφτηκαν την κουτσουλιά που εσύ ονομάζεις κράτος για λόγους αναψυχής, δε θα σηκώσουν τα χέρια ψηλά. Θα σου ρίξουν μια επισκευή γιατί χάνεις λάδια.
Είναι σαν να έχεις κάνει βουτιά με την όπισθεν στο λάκο με τα κωλοδάχτυλα και μετά να ψάχνεις τον τοίχο για να σωθείς. Και όλα αυτά οικειοθελώς.
Πριν το ξεχάσω να σε πληροφορήσω πως το να φοράς μπλουζάκια των AC/DC, των Ramones άντε και των Black Sabbath δεν είναι χόμπυ, δεν είναι κάτι που κάνεις τα απογεύματα ή τα σαββατοκύριακα. Διότι φίλε μου αν δουλεύεις σε πολυεθνική, κράτα το κλουβάκι που έχει ετικέτα αρμάνι και πολύ σου είναι. Οποιοσδήποτε άλλος θα μπορούσε να φοράει τέτοια μπλουζάκια. Εσύ όχι.
Επίσης δε γίνεται να λες πως προχωράς μπροστά αλλά να το κάνεις με το κεφάλι στραμμένο πίσω. Όσο να ναι, κάπου θα σκοντάψεις. Σε βότσαλο θα ναι; Σε βράχο; Στην τρικλοποδιά που θα σου βάλω; Θα σε γελάσω. Πάντως θα σκοντάψεις, θα πέσεις και άντε να σηκωθείς πάλι.
Καλά το ότι αποκλείεται να γουστάρεις javaspa και χατζηγιάννη ταυτόχρονα δεν χρειάζεται καν να το αναφέρω νομίζω.
Πώς καταφέρνεις όμως να βάζεις γάλα στον καφέ ενώ ισχυρίζεσαι πως το απεχθάνεσαι (το γάλα μην μπερδεύεσαι) ακόμα απορώ. Έχω ακούσει να βάζουν καφέ στο γάλα... αλλά ΓΑΛΑ ΣΤΟΝ ΚΑΦΕ;;; Πρωτάκουστα και ανίερα πράγματα. Ο αντίχριστος σε κυρίευσε εσένα να μου το θυμηθείς.
Το πλέον άλυτο μυστήριο σ'ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας το άφησα για το τέλος όμως. Αν μου το εξηγήσεις αυτό ποιός τα χέζει τα υπόλοιπα.
ΠΩΣ ΣΚΑΤΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙΣ ΚΑΤΙ 24ΩΡΑ ΑΛΛΑ ΤΟ ΜΑΤΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΓΑΡΙΔΑ;;;
Όλα αυτά φυσικά αν ο δείκτης νοημοσύνης σου είναι μεγαλύτερος από τη θερμοκρασία του σώματος σου. Στην αντίθετη περίπτωση η επιστήμη, η αλιένα (πρόκειται περί ταυτοσήμων εννοιών) και οι υπόλοιποι εξωγήινοι που επισκέφτηκαν την κουτσουλιά που εσύ ονομάζεις κράτος για λόγους αναψυχής, δε θα σηκώσουν τα χέρια ψηλά. Θα σου ρίξουν μια επισκευή γιατί χάνεις λάδια.
Είναι σαν να έχεις κάνει βουτιά με την όπισθεν στο λάκο με τα κωλοδάχτυλα και μετά να ψάχνεις τον τοίχο για να σωθείς. Και όλα αυτά οικειοθελώς.
Πριν το ξεχάσω να σε πληροφορήσω πως το να φοράς μπλουζάκια των AC/DC, των Ramones άντε και των Black Sabbath δεν είναι χόμπυ, δεν είναι κάτι που κάνεις τα απογεύματα ή τα σαββατοκύριακα. Διότι φίλε μου αν δουλεύεις σε πολυεθνική, κράτα το κλουβάκι που έχει ετικέτα αρμάνι και πολύ σου είναι. Οποιοσδήποτε άλλος θα μπορούσε να φοράει τέτοια μπλουζάκια. Εσύ όχι.
Επίσης δε γίνεται να λες πως προχωράς μπροστά αλλά να το κάνεις με το κεφάλι στραμμένο πίσω. Όσο να ναι, κάπου θα σκοντάψεις. Σε βότσαλο θα ναι; Σε βράχο; Στην τρικλοποδιά που θα σου βάλω; Θα σε γελάσω. Πάντως θα σκοντάψεις, θα πέσεις και άντε να σηκωθείς πάλι.
Καλά το ότι αποκλείεται να γουστάρεις javaspa και χατζηγιάννη ταυτόχρονα δεν χρειάζεται καν να το αναφέρω νομίζω.
Πώς καταφέρνεις όμως να βάζεις γάλα στον καφέ ενώ ισχυρίζεσαι πως το απεχθάνεσαι (το γάλα μην μπερδεύεσαι) ακόμα απορώ. Έχω ακούσει να βάζουν καφέ στο γάλα... αλλά ΓΑΛΑ ΣΤΟΝ ΚΑΦΕ;;; Πρωτάκουστα και ανίερα πράγματα. Ο αντίχριστος σε κυρίευσε εσένα να μου το θυμηθείς.
Το πλέον άλυτο μυστήριο σ'ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας το άφησα για το τέλος όμως. Αν μου το εξηγήσεις αυτό ποιός τα χέζει τα υπόλοιπα.
ΠΩΣ ΣΚΑΤΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙΣ ΚΑΤΙ 24ΩΡΑ ΑΛΛΑ ΤΟ ΜΑΤΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΓΑΡΙΔΑ;;;
Aυτά.
Τα θερμά μου σιχτίρια μπλογκίδιε.
Γεια σου.
Σάββατο 17 Μαΐου 2008
Τρίτη 13 Μαΐου 2008
Η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική
Μ'αυτή τη λογική όμως η μουσική σκοτώνει τη τσέπη μου. Ένα πράγμα δεν κατάλαβα τόσα χρόνια που ακούω αυτό το αισχρό σλόγκαν από το στόμα "μουσικών" και των ανδρείκελών τους. Δεν μας εξήγησαν ποτέ πως μπορεί η πειρατεία να σκοτώσει τη μουσική. Εγώ νομίζω πως η πειρατεία ξεσκαρτάρει τη μουσική από τη μοντερνοεντεχνοελληνικοτρέντι ηχορύπανση. Διόρθωσέ με αν κάνω λάθος μπλογκίδιε.
Αλήθεια έχεις προσέξει ποτέ τα συμπαθέστατα μυρικαστικά που κάνουν μπεεεεεε; Τί σου λέω τώρα ε; Ας το θέσω αλλιώς.. Έχεις δει ποτέ αμνούς να ακούνε μουσική; Εγώ πάντως τους βλέπω καθημερινά και μετά μεγάλης μου ευχαρίστησης θα έλεγα. Μικρά και μεγάλα, σε όλες τις αποχρώσεις του λευκού (έχει το λευκό αποχρώσεις;)
Η μουσική (for lack of a more accurate term) των αμνών, λοιπόν, έχει τον ήχο του φελλού. Είναι ευρείας εμβέλειας σε χώρες όπως το Τρίνινταντ και Τομπάκο, η Γουαδελούπη, τα νησιά Φίτζι, η Ελλάδα και η Κύπρος... και σε άλλες χώρες βέβαια που η νοημοσύνη και η αισθητική των ανθρώπων μετριέται σε παράδες.
Το αν μια χώρα διαθέτει τεράστια μουσική παράδοση δεν επηρέασε καθόλου τους πολίτες της να παρατήσουν αρχαίες μελωδίες της φυλής τους και να καταφύγουν στον ήχο του φελλού. Άλλα χαρακτηριστικά της μουσικής των αμνών είναι η αυξημένη παραγωγή της (στο ρυθμό που φτιαχνουν μπέργκερ στα mcdonald's) και ο υπολογισμός της καλλιτεχνικής της αξίας στην κλίμακα της πλατίνας. Και να μην έχει αυτά τα χαρακτηριστικά δεν πειράζει. Φτάνει να κάνει "ΠΟΠ"... όπως ο φελλός.
Υπάρχουν βέβαια και τα άρθρα που εξυμνούν την εν λόγω μουσική. Σε μια πολύ μεγάλη τους πλειοψηφία πρέπει να σκίζονται από το υπόλοιπο περιοδικό/εφημερίδα/whatever και να καίγονται τελετουργικά και δε λέω τίποτα χειρότερο γιατί είμαι υπέρ της ελεύθερης έκφρασης. Βαρέθηκα να διαβάζω και να ακούω για μουσική που έχει ελαφρολαϊκές επιδράσεις (ήτοι σκυλάδικο) και στίχους που θα "ακουστούν".
Μπλογκίδιε δεν ξέρω αν συμφωνείς μαζί μου αλλά λέω να αδιαφορούμε για τους στίχους που ακούγονται ή θα ακουστούν. Αν δε σημαίνουν κάτι έχουν λιγότερη τέχνη από ένα πράσινο σβώλο βρωμιάς που βρίσκεις στη μασχάλη μετά από τέσσερις μήνες χωρίς ντους. Αν η μουσική δεν απορρέει από κάτι (ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ εκτός της αισχροκέρδειας) είναι απλά ένα εργοστασιακά τυπικό celebrity (ξέρεις τώρα, ψηλό, ξανθό με κώλο και βυζί που βλέπουν το ταβάνι). Μπορεί να είναι φτιαγμένο στην τρίχα αλλά σπάνια έχει κάτι να προσφέρει.
Στην τελική, δεν κάνεις μουσική για τα λεφτά, τουλάχιστον όχι αν σέβεσαι τον εαυτό σου. Το κάνεις από πάθος και αν τα λεφτά έρθουν στην πορεία καλώς. Διαφορετικά δεν κάνεις μουσική, κάνεις εμπόριο και είσαι κατάπτυστος. Θα πρεπε να χαίρεσαι αν ο κόσμος θέλει να ακούει τη μουσική σου έστω και παράνομα (ή μήπως ειδικά παράνομα;). Μη ξεχνάς ότι το έννομο ή αποποινικοποιημένο δεν είναι απαραίτητα ωφέλιμο.
Η πειρατεία δε θα μπορέσει ποτέ να σκοτώσει τη μουσική. Οι αλήτισσες και κερδολάγνες δισκογραφικές θα τη σκοτώσουν.
Αλήθεια έχεις προσέξει ποτέ τα συμπαθέστατα μυρικαστικά που κάνουν μπεεεεεε; Τί σου λέω τώρα ε; Ας το θέσω αλλιώς.. Έχεις δει ποτέ αμνούς να ακούνε μουσική; Εγώ πάντως τους βλέπω καθημερινά και μετά μεγάλης μου ευχαρίστησης θα έλεγα. Μικρά και μεγάλα, σε όλες τις αποχρώσεις του λευκού (έχει το λευκό αποχρώσεις;)
Η μουσική (for lack of a more accurate term) των αμνών, λοιπόν, έχει τον ήχο του φελλού. Είναι ευρείας εμβέλειας σε χώρες όπως το Τρίνινταντ και Τομπάκο, η Γουαδελούπη, τα νησιά Φίτζι, η Ελλάδα και η Κύπρος... και σε άλλες χώρες βέβαια που η νοημοσύνη και η αισθητική των ανθρώπων μετριέται σε παράδες.
Το αν μια χώρα διαθέτει τεράστια μουσική παράδοση δεν επηρέασε καθόλου τους πολίτες της να παρατήσουν αρχαίες μελωδίες της φυλής τους και να καταφύγουν στον ήχο του φελλού. Άλλα χαρακτηριστικά της μουσικής των αμνών είναι η αυξημένη παραγωγή της (στο ρυθμό που φτιαχνουν μπέργκερ στα mcdonald's) και ο υπολογισμός της καλλιτεχνικής της αξίας στην κλίμακα της πλατίνας. Και να μην έχει αυτά τα χαρακτηριστικά δεν πειράζει. Φτάνει να κάνει "ΠΟΠ"... όπως ο φελλός.
Υπάρχουν βέβαια και τα άρθρα που εξυμνούν την εν λόγω μουσική. Σε μια πολύ μεγάλη τους πλειοψηφία πρέπει να σκίζονται από το υπόλοιπο περιοδικό/εφημερίδα/whatever και να καίγονται τελετουργικά και δε λέω τίποτα χειρότερο γιατί είμαι υπέρ της ελεύθερης έκφρασης. Βαρέθηκα να διαβάζω και να ακούω για μουσική που έχει ελαφρολαϊκές επιδράσεις (ήτοι σκυλάδικο) και στίχους που θα "ακουστούν".
Μπλογκίδιε δεν ξέρω αν συμφωνείς μαζί μου αλλά λέω να αδιαφορούμε για τους στίχους που ακούγονται ή θα ακουστούν. Αν δε σημαίνουν κάτι έχουν λιγότερη τέχνη από ένα πράσινο σβώλο βρωμιάς που βρίσκεις στη μασχάλη μετά από τέσσερις μήνες χωρίς ντους. Αν η μουσική δεν απορρέει από κάτι (ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ εκτός της αισχροκέρδειας) είναι απλά ένα εργοστασιακά τυπικό celebrity (ξέρεις τώρα, ψηλό, ξανθό με κώλο και βυζί που βλέπουν το ταβάνι). Μπορεί να είναι φτιαγμένο στην τρίχα αλλά σπάνια έχει κάτι να προσφέρει.
Στην τελική, δεν κάνεις μουσική για τα λεφτά, τουλάχιστον όχι αν σέβεσαι τον εαυτό σου. Το κάνεις από πάθος και αν τα λεφτά έρθουν στην πορεία καλώς. Διαφορετικά δεν κάνεις μουσική, κάνεις εμπόριο και είσαι κατάπτυστος. Θα πρεπε να χαίρεσαι αν ο κόσμος θέλει να ακούει τη μουσική σου έστω και παράνομα (ή μήπως ειδικά παράνομα;). Μη ξεχνάς ότι το έννομο ή αποποινικοποιημένο δεν είναι απαραίτητα ωφέλιμο.
Η πειρατεία δε θα μπορέσει ποτέ να σκοτώσει τη μουσική. Οι αλήτισσες και κερδολάγνες δισκογραφικές θα τη σκοτώσουν.
Τετάρτη 7 Μαΐου 2008
Μπλογκίδιε μπες μέσα και κλείσε την πόρτα
Α: Δε θέλω να μας πάρει κανένα μάτι.
Μ: Τί θες ρε βαρεμένο νυχτιάτικα;
Α: Σκάσε και έλα μέσα λέμε. Θέλω να σε ρωτήσω.
Μ: Στα γρήγορα.
Α: Αυτό που είπες εξηγεί πολλά.
Μ: Ποιό αυτό;
Α: Το "στα γρήγορα".
Μ: Γι'αυτή τη μαλακία με ξύπνησες;
Α: Όχι.
Μ: Τί εξηγεί;
Α: Το ότι δεν σταυρώνεις γκόμενο.
Μ: Και τί μου έκανε για να τον σταυρώσω;
Α: Τί δεν του έκανες εσύ να ρωτάς.
Μ: Πες τί θες γαμώ το σατανά σου.
Α: Σου έχει τύχει να θες να γράψεις κάτι αλλά να φοβάσαι αυτό που θα γράψεις;
Μ: Όχι.
Α: Τώρα ησύχασα...
Μ: Τί θες ρε βαρεμένο νυχτιάτικα;
Α: Σκάσε και έλα μέσα λέμε. Θέλω να σε ρωτήσω.
Μ: Στα γρήγορα.
Α: Αυτό που είπες εξηγεί πολλά.
Μ: Ποιό αυτό;
Α: Το "στα γρήγορα".
Μ: Γι'αυτή τη μαλακία με ξύπνησες;
Α: Όχι.
Μ: Τί εξηγεί;
Α: Το ότι δεν σταυρώνεις γκόμενο.
Μ: Και τί μου έκανε για να τον σταυρώσω;
Α: Τί δεν του έκανες εσύ να ρωτάς.
Μ: Πες τί θες γαμώ το σατανά σου.
Α: Σου έχει τύχει να θες να γράψεις κάτι αλλά να φοβάσαι αυτό που θα γράψεις;
Μ: Όχι.
Α: Τώρα ησύχασα...
Παρασκευή 2 Μαΐου 2008
Γραμματικό το πρόβλημα;
Πάντα είχα ένα ακαθόριστο πρόβλημα με τους χρονικούς προσδιορισμούς. Αυτό το "πάντα", το "ποτέ" και το "τώρα" δεν κατάλαβα πώς χρησιμοποιούνται και ποιά σχέση τα δένει ή τα χωρίζει όσο κι'αν προσπάθησα. Το καθαρά γραμματικό πρόβλημα αυτό κάποια στιγμη άρχισε να μετατρέπεται σε υπαρξιακό μπλογκίδιε και λίγο αργότερα μετατράπηκε σε αμπελοφιλοσοφία του κρεβατιού. Μην πάει ο νους σου στο πονηρό, έδωσα αυτό το όνομα στις μαλακίες που σκέφτομαι εκείνη την περίεργη ώρα μεταξύ ύπνου και ξύπνιου που έχω τη μεγαλύτερη διαύγεια.
Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι το "ποτέ" και το "πάντα" που οι περισσότεροι έχουν περι πολλού δεν υπάρχουν; Καλά εντάξει μπορεί να υπάρχουν αλλά αποτελούν σύμβαση, ανθρώπινη κατασκευή. Η μόνη "φυσική" χρονική στιγμή είναι το "τώρα" αν και κάποιοι λένε πως ούτε το "τώρα" υπάρχει. Βασικά σε λίγο θα μας πουν αυτοί οι κάποιοι ότι ούτε εμείς υπάρχουμε. Δε βαριέσαι...
Έλεγα λοιπόν ότι είναι πανεύκολο να ασχοληθεί κάποιος με απόλυτες έννοιες όπως το "πάντα" και το "ποτέ". Πανεύκολο και βολικό. Το "τώρα" όμως είναι απίστευτα εκδικητικό, επανέρχεται σε ανύποπτη στιγμή και στη φέρνει καταλλήλως. Η πλάκα είναι ότι το "τώρα" σε προειδοποιεί αλλά είσαι τόσο απορροφημένος με το "πάντα" και το "ποτέ" που δεν παίρνεις πρέφα. Ναι, ναι σε σένα το λέω.
Φυσικά εγώ θεωρώ αθλιότερο το "πάντα" από το "ποτέ". Μια φορά μόνο προσπάθησα να το στριμώξω στις σελίδες μου αλλά δεν τα κατάφερα. Για κάποιο λόγο μάλλον. Το "ποτέ" είναι λιγότερο άκαμπτο. Μπαίνει σφήνα παντού.
Δεν ξέρω καν γιατί ζορίζω αυτό το μαραφέτι που έχω ανάμεσα στα αυτιά και κάτω από τα μαλλιά. Το καλύτερο που έχω να κάνω είναι να τα ρίξω και τα δυο για προσάναμμα στο βωμό του "τώρα" για να τελειώνουμε. Ομιλώ ορθώς, έτσι;
υγ. Μπλογκίδιε σ'ευχαριστώ γιατί χάρη σε σένα ανακάλυψα το φετίχ που έχω με τα εισαγωγικά.
Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι το "ποτέ" και το "πάντα" που οι περισσότεροι έχουν περι πολλού δεν υπάρχουν; Καλά εντάξει μπορεί να υπάρχουν αλλά αποτελούν σύμβαση, ανθρώπινη κατασκευή. Η μόνη "φυσική" χρονική στιγμή είναι το "τώρα" αν και κάποιοι λένε πως ούτε το "τώρα" υπάρχει. Βασικά σε λίγο θα μας πουν αυτοί οι κάποιοι ότι ούτε εμείς υπάρχουμε. Δε βαριέσαι...
Έλεγα λοιπόν ότι είναι πανεύκολο να ασχοληθεί κάποιος με απόλυτες έννοιες όπως το "πάντα" και το "ποτέ". Πανεύκολο και βολικό. Το "τώρα" όμως είναι απίστευτα εκδικητικό, επανέρχεται σε ανύποπτη στιγμή και στη φέρνει καταλλήλως. Η πλάκα είναι ότι το "τώρα" σε προειδοποιεί αλλά είσαι τόσο απορροφημένος με το "πάντα" και το "ποτέ" που δεν παίρνεις πρέφα. Ναι, ναι σε σένα το λέω.
Φυσικά εγώ θεωρώ αθλιότερο το "πάντα" από το "ποτέ". Μια φορά μόνο προσπάθησα να το στριμώξω στις σελίδες μου αλλά δεν τα κατάφερα. Για κάποιο λόγο μάλλον. Το "ποτέ" είναι λιγότερο άκαμπτο. Μπαίνει σφήνα παντού.
Δεν ξέρω καν γιατί ζορίζω αυτό το μαραφέτι που έχω ανάμεσα στα αυτιά και κάτω από τα μαλλιά. Το καλύτερο που έχω να κάνω είναι να τα ρίξω και τα δυο για προσάναμμα στο βωμό του "τώρα" για να τελειώνουμε. Ομιλώ ορθώς, έτσι;
υγ. Μπλογκίδιε σ'ευχαριστώ γιατί χάρη σε σένα ανακάλυψα το φετίχ που έχω με τα εισαγωγικά.
Σάββατο 26 Απριλίου 2008
Το σώμα σας είναι ναός
Εκείνη τη μέρα δεν την είχε διώξει από την αίθουσα. Δεν ήξερε γιατί αλλά δεν την ένοιαζε κιόλας. Εκείνη τη μέρα είχε αποφασίσει να μην τον προκαλέσει και ήλπιζε πως θα έκανε και εκείνος το ίδιο. Εκείνη τη μέρα σηκωσε το κεφάλι από τις αφηρημένες χαρακιές που έκανε στο θρανίο και τον είδε να την κοιτάζει με το γνωστό, γλοιώδες βλέμμα αγελάδας σε περίοδο γονιμότητας.
"Το σώμα σας είναι ναός, η ιερή θήκη της ψυχής σας. Πρέπει να το προσέχετε και να μην το υποβάλλετε σε ανήθικες πρακτικές", είπε. Η 1η της σκέψη ήταν πως ο μαλάκας μάλλον δεν είχε πηδήξει ποτέ στη ζωή του. Η 2η της σκέψη ήταν να σηκωθεί από το θρανίο και να του χώσει μια καλά ζυγισμένη κλωτσιά στα σκέλια για να εξακριβώσει αν μπορεί να προκληθεί οποιαδήποτε αντίδραση στη "θήκη" του. Την 3η της σκέψη δεν στην αποκαλύπτω μπλογκίδιε γιατί έχω δεσμευτεί.
Που λες, το πρόβλημα ήταν πως το δικό της σώμα είχε ακούσει την μαλακία που πέταξε ο άλλος και επαναστάτησε. Έγινε άτσαλο και άρχισε να πονάει. Γέμισε σημάδια από τυχαία καψίματα, ζεματιστό νερό, πτώσεις από μηχανάκια, λανθασμένο υπολογισμό του χώρου κλπ. Κάθε γρατζουνιά, κάθε ουλή της φώναζαν "Μην ψαρώνεις βλαμμένη, ούτε ακτινογραφία είμαι ούτε άδειο κιβώτιο".
Η φίλη μας τότε αποφάσισε να το ακούει το σώμα της και μόνο αυτό. Κάτι θα'ξερε παραπάνω άλλωστε για να αντιδρά έτσι.
Μ'αυτό το μικρό anecdote μπλογκίδιε κάπου θέλω να καταλήξω, δεν ξέρω αν το κατάλαβες. Η θρησκεία και οι εκπρόσωποί της προσπαθούν ούτε λίγο ούτε πολύ να μας πείσουν ότι το σώμα μας δεν υπάρχει, ότι δεν είναι σημαντικό. Ή αν υπάρχει δεν διαφέρει πολύ από μια παλιά κοσμηματοθήκη που περιέχει φω και κακόγουστα μπιχλιμπίδια που δε θα φορέσουμε ποτέ και που έχουμε κληρονομήσει από την προ-γιαγιά μας. Το έχουν ενοχοποιήσει και αν οι πρακτικές του τολμήσουν να αποκλίνουν λίγο από τις θεολογικά επιβεβλημένες το κατηγοριοποιούν ως παθογενές, άρρωστο.
Υποβιβάζουν το αποδεδειγμένα φθαρτό (το αγγούρι, την ντομάτα, τον μαϊντανό) για να προβιβάσουν το αναπόδεικτα άφθαρτο γιατί και καλά το άφθαρτο θα μετατρέψει το φθαρτό σε αιώνιο ή κάτι τέτοιο. Να'χαμε να λέγαμε δηλαδή. Η πλάκα είναι ότι κάποιοι Χ.Ο. ντρέπονται να χρησιμοποιήσουν το φθαρτό τους. Μη χειρότερα.
Και να υπάρχει αυτό το άφθαρτο (λέμε τώρα), ποιός χέστηκε για την αιωνιότητα;
Δεν ξέρω τί λες εσύ, πάντως αν υποπέσει στην αντίληψη μου ότι κάνεις επικλήσεις σε χριστοπαναγίες και απόστολους ανδρέηδες θα διακόψουμε διπλωματικές σχέσεις.
"Το σώμα σας είναι ναός, η ιερή θήκη της ψυχής σας. Πρέπει να το προσέχετε και να μην το υποβάλλετε σε ανήθικες πρακτικές", είπε. Η 1η της σκέψη ήταν πως ο μαλάκας μάλλον δεν είχε πηδήξει ποτέ στη ζωή του. Η 2η της σκέψη ήταν να σηκωθεί από το θρανίο και να του χώσει μια καλά ζυγισμένη κλωτσιά στα σκέλια για να εξακριβώσει αν μπορεί να προκληθεί οποιαδήποτε αντίδραση στη "θήκη" του. Την 3η της σκέψη δεν στην αποκαλύπτω μπλογκίδιε γιατί έχω δεσμευτεί.
Που λες, το πρόβλημα ήταν πως το δικό της σώμα είχε ακούσει την μαλακία που πέταξε ο άλλος και επαναστάτησε. Έγινε άτσαλο και άρχισε να πονάει. Γέμισε σημάδια από τυχαία καψίματα, ζεματιστό νερό, πτώσεις από μηχανάκια, λανθασμένο υπολογισμό του χώρου κλπ. Κάθε γρατζουνιά, κάθε ουλή της φώναζαν "Μην ψαρώνεις βλαμμένη, ούτε ακτινογραφία είμαι ούτε άδειο κιβώτιο".
Η φίλη μας τότε αποφάσισε να το ακούει το σώμα της και μόνο αυτό. Κάτι θα'ξερε παραπάνω άλλωστε για να αντιδρά έτσι.
Μ'αυτό το μικρό anecdote μπλογκίδιε κάπου θέλω να καταλήξω, δεν ξέρω αν το κατάλαβες. Η θρησκεία και οι εκπρόσωποί της προσπαθούν ούτε λίγο ούτε πολύ να μας πείσουν ότι το σώμα μας δεν υπάρχει, ότι δεν είναι σημαντικό. Ή αν υπάρχει δεν διαφέρει πολύ από μια παλιά κοσμηματοθήκη που περιέχει φω και κακόγουστα μπιχλιμπίδια που δε θα φορέσουμε ποτέ και που έχουμε κληρονομήσει από την προ-γιαγιά μας. Το έχουν ενοχοποιήσει και αν οι πρακτικές του τολμήσουν να αποκλίνουν λίγο από τις θεολογικά επιβεβλημένες το κατηγοριοποιούν ως παθογενές, άρρωστο.
Υποβιβάζουν το αποδεδειγμένα φθαρτό (το αγγούρι, την ντομάτα, τον μαϊντανό) για να προβιβάσουν το αναπόδεικτα άφθαρτο γιατί και καλά το άφθαρτο θα μετατρέψει το φθαρτό σε αιώνιο ή κάτι τέτοιο. Να'χαμε να λέγαμε δηλαδή. Η πλάκα είναι ότι κάποιοι Χ.Ο. ντρέπονται να χρησιμοποιήσουν το φθαρτό τους. Μη χειρότερα.
Και να υπάρχει αυτό το άφθαρτο (λέμε τώρα), ποιός χέστηκε για την αιωνιότητα;
Δεν ξέρω τί λες εσύ, πάντως αν υποπέσει στην αντίληψη μου ότι κάνεις επικλήσεις σε χριστοπαναγίες και απόστολους ανδρέηδες θα διακόψουμε διπλωματικές σχέσεις.
Δευτέρα 21 Απριλίου 2008
Κυριακή 20 Απριλίου 2008
Μεγάλη μαλακία ο τίτλος τελικά
Πάντα είχα πρόβλημα με τους τίτλους και τις εισαγωγές ίσως γιατί την αρχή δεν την μπορώ, προτιμώ το τέλος.
Που λες αγαπητέ μπλογκίδιε (σόρυ που υποθέτω ότι είσαι αρσενικό απλά θα μου βγαίνει πιο εύκολα το βρίσιμο), όπως πολύ καλά γνωρίζεις σε αποφεύγω όπως ο διάολος (βοήθειά μας) το λιβάνι εδώ και κάτι μήνες.
Γιατί σε έφτιαξα δεν ξέρω. Μάλλον γιατί είναι τρέντυ να έχεις μπλόγκ, σε κάνει να πιστεύεις ότι κρατάς τον ιησού (και τον μωάμεθ άμα λάχει) από τα αρχίδια. Ε, δε θέλω να μείνω στην απέξω και ούτε να μείνω με την απορία.
Εεεε... Τί λέγαμε; Α ναι! Πρέπει να μάθω πως λειτουργείς βασικά και πώς πρέπει να σου φέρομαι, ούσα πρωτάρα. Επίσης θέλω να μου πεις αν υπάρχει συγκεκριμένο ντρές κόουντ που πρέπει να σεβαστώ για να το γαμήσω πατόκορφα
Αν σε απασχολεί κάτι don't hesitate to discuss it with me, I'm a good listener αλλά μην το παρακάνεις έτσι;
Ε αυτά προς το παρόν. Μπάι.
υγ1. Δε με βοήθησε το τέλος για να βρω τίτλο.
υγ2. Αν μπει κανείς τυχαία η έξοδος είναι 1 κλικ δεξιά. Αν μπει για κατούρημα το wc είναι 2 κλικ αριστερά.
Που λες αγαπητέ μπλογκίδιε (σόρυ που υποθέτω ότι είσαι αρσενικό απλά θα μου βγαίνει πιο εύκολα το βρίσιμο), όπως πολύ καλά γνωρίζεις σε αποφεύγω όπως ο διάολος (βοήθειά μας) το λιβάνι εδώ και κάτι μήνες.
Γιατί σε έφτιαξα δεν ξέρω. Μάλλον γιατί είναι τρέντυ να έχεις μπλόγκ, σε κάνει να πιστεύεις ότι κρατάς τον ιησού (και τον μωάμεθ άμα λάχει) από τα αρχίδια. Ε, δε θέλω να μείνω στην απέξω και ούτε να μείνω με την απορία.
Εεεε... Τί λέγαμε; Α ναι! Πρέπει να μάθω πως λειτουργείς βασικά και πώς πρέπει να σου φέρομαι, ούσα πρωτάρα. Επίσης θέλω να μου πεις αν υπάρχει συγκεκριμένο ντρές κόουντ που πρέπει να σεβαστώ για να το γαμήσω πατόκορφα
Αν σε απασχολεί κάτι don't hesitate to discuss it with me, I'm a good listener αλλά μην το παρακάνεις έτσι;
Ε αυτά προς το παρόν. Μπάι.
υγ1. Δε με βοήθησε το τέλος για να βρω τίτλο.
υγ2. Αν μπει κανείς τυχαία η έξοδος είναι 1 κλικ δεξιά. Αν μπει για κατούρημα το wc είναι 2 κλικ αριστερά.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
