Electrocuting Session

Τυχαία μπήκα σ’αυτό το δωμάτιο γιατί ως γνωστόν όλα είναι τυχαία σ’αυτή τη ζωή (για την άλλη δεν ξέρω) αλλά λέω να κάτσω.

Ωωωωωωωωωω! Μπλογκίδιε και εσύ εδώ;

Πάρτον κώλο σου από τον κρεβάτι μου ρε! Να περιμένεις τη σειρά σου.

Γιατρέ τη δουλειά σου εσύ μην πτοείσαι, καλωδίωσέ με.

Μπλογκίδιε μωρό μου που να στα λέω!

(βζζζ)

Κατ’αρχήν απέκτησα συγκάτοικο, τουλάχιστον έτσι νομίζω. Δε γνωριστήκαμε βέβαια, παίζουμε κρυφτούλι για την ώρα. Τον ακούω να ροκανίζει τα έπιπλα και νιώθω απίστευτη ευφορία. Αν μου φανερωθεί εννοείται πως θα πάθω ανακοπή αλλά δε θέλω να το σκέφτομαι. Άσε που πρέπει να καθυστερήσω τη συνάντησή του με τα άλλα αρσενικά του σπιτιού γιατί θα γίνει χυλός. Είμαι και φιλόζωη η άτιμη.

Βασικά θα θελα να σου πω για ποιό λόγο πιστεύω ακράδαντα πως είμαι μια μαλακισμένη ομοφοβική όσες πίπες και να λέω στους υπόλοιπους ομοφοβικούς συνυπανθρώπους μου αλλά για σπάσιμο δε θα σου πω. Δις ιζ κουσούρι νάμπερ ουαν. (το ότι είμαι σπαστική ή ομοφοβική;)

(ανέβασε λίγο βζζζζζζζζ)

Συνειδητοποιώ τελευταία ότι όσο αφήνω ανθρώπους να φύγουν από το μπουρδέλο της καθημερινότητάς μου και όσο παρατηρώ τη μια κρίση να διαδέχεται την άλλη χωρίς να μου καίγεται καρφάκι νιώθω καλύτερα με τον εαυτό μου. Με τρομάζω. Ήμουν πάντα έτσι ή τώρα έγινα; Κι’αν έγινα τώρα, γιατί έγινα; Επίσης γιατί λέω μαλακίες; Πότε άρχισα να γράφω έτσι και δεν το θυμάμαι; Και το βασικότερο, γιατί δε γαμιέμαι και να μου φέρω την είσπραξη;

(ανέβασε ανέβασε βζζζ ββββζζζζζζ)

Και αφού νιώθω παιδί (επειδή είμαι παιδί ε;) τότε γιατί έχω μικροαστικές ανησυχίες του τύπου “φοβάμαι μη μοιάσω στη μάνα μου” ή ακόμα χειρότερα “θέλω να κερδίσω κάποιο από το χαμένο χρόνο”; Και γιατί άρχισα να δίνω υποσχέσεις στον εαυτό μου που ξέρω ότι δε θα κρατήσω; Γιατί μ’ενοχλεί που δεν μπορώ να ξυπνήσω νωρίς και που δεν μπορώ να αρθρώσω ολοκληρωμένη πρόταση πριν το απόγευμα; Από πότε άρχισα να το ρίχνω στην κλαψομουνίαση; Μήπως να βάψω και το μαλλί μωβ για να είμαι και στυλιστικά μέσα στο πνεύμα;

(ανέβασε λέμεεεε)

Όλα αυτά να πάν στο διάολο ρε μπλογκίδιε. Αυτό που δε μου συγχωρώ είναι ότι άρχισα να τακτοποιώ τη ζωή μου σε μικρά χαριτωμένα κουτάκια και να βρίζω την αναβλητικότητα και τον αυθορμητισμό μου. Σε λίγο θα γεμίσω τον μικρόκοσμό μου με απαγορευτικούς σηματοδότες, η αντίληψή μου θα ταυτιστεί με τον καναπέ μου και θα κλείσω τον εαυτό μου σ’ένα κλουβί.

Χαααααααααχαχαχαχαχαχαχαχααχαχαχαχα

Αχαχαχχχχααχαχα

Χααααα!

Ντάξει, νομίζω συνήλθα.

Kάδος απορριμάτων* Νο1

Πήγε να παραθερίσει η Κ. μπλογκίδιε. Το “παραθερίσει” μην το πάρεις και πολύ κυριολεκτικά βέβαια. Να μιζεριάσει πήγε. Δε βαριέσαι, όλοι έχουμε δικαίωμα στη μιζέρια με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που έχουμε δικαίωμα στη ξεφτίλα αλλά αυτό είναι άσχετο (ή μήπως όχι;). Φυσικά οι αποστάσεις είναι μεγάλες και οι συνθήκες δύσκολες αλλά για κάποιο γαμημένο λόγο οι εμμονές πάντα νικούν. Δεν ξέρω αν θέλω να σκεφτεί ή να μην σκεφτεί. Τί ζόρι τραβάς εσύ θα μου πεις και θα έχεις και δίκιο αλλά είναι βλέπεις το άθλιο μητρικό ένστικτο το οποίο πρέπει με κάποιο τρόπο που δεν έχω βρει ακόμα να κατακρεουργήσω. Ε αυτά.

Εσύ παίρνεις σταθερά τα αναβολικά σου έτσι; Έχουμε και μια φαρμακευτική βιομηχανία να συντηρήσουμε μην το ξεχνάς. Και εννοείται πως χεστήκαμε αν πέσεις σε μαύρη κατάθλιψη αν τα κόψεις ή αν πας από ανακοπή στα 30.

Τί άλλα;

Εκείνο το κλισέ που λέει “watch what you wish for, it just might come true” το ξέρεις; Μαλακία ε; Μαλακία ξεμαλακία, την πάθαμε. Βέβαια. Διότι όταν κινδυνεύεις να πεθάνεις από πλήξη είναι λογικό και επόμενο να κάνεις επίκληση στο θεό του χάους. Θα μ’άκουσε φαίνεται καμιά εξίσου βαρεμένη με μενα πεταλούδα και θα κούνησε τα φτερά της. Γι’αυτό τις απεχθάνομαι. Ότι τους πουν το κάνουν με τη μια, χωρίς πολλά πολλά. (πώς γίνεται η γαμημένη η γουόρντ να μου κοκκινίζει το ένα “πολλά” και να αφήνει το άλλο έτσι;) Η πλάκα είναι ότι χαίρομαι που έγιναν όλα πουτάνα γύρω μου. Μάλλον έτσι θα νιώθουν οι πυρομανείς όταν ρίχνουν το αναμμένο σπίρτο πάνω στη βενζίνη.

Δε σου’πα. Έζησα το απόλυτο κιτς την Κυριακή. Άκουσα κοντά στα 50 “και στα δικά σου” αλλά σταθερά τους είπα να το χώσουν στον κώλο τους να γουστάρουν κιόλας. Φρίκαρε λίγο η γυναίκα που γέννησε τη γυναίκα που με γέννησε και ψάχναμε να βρούμε διανυκτερεύον αλλά αυτά είναι στο πρόγραμμα.

Επίσης γαμώ το σπίτι του μαλάκα που με πήρε για μια έρευνα 3 λεπτά πριν από την κανονική ώρα που θα ξυπνούσα. Δεν το ξέρεις ρε άχρηστε ότι εκείνη την ώρα είναι ο πιο γλυκός ύπνος;

Πριν σ’αφήσω μπλογκίδιε επειδή τελειώνουν και τα τσιγάρα, να σε παρακαλέσω να αρχίσεις να φτιάχνεις βαλίτσες. Θα μεταναστεύσουμε στο νότιο ημισφαίριο (προς το παρόν) γιατί δεν αντέχω άλλο την κωλόζεστη.

Α και καλό μου μήνα.

Γεια σου τώρα.

*η γουορντ επιμένει πως η λέξη “απορρίματα” γράφεται με 2 "μ" but I’ll trust my flawed instinct.