Ο πιο κατάλληλος χαρακτηρισμός θα ήταν βέβαια "η πουτάνα που έγινε μπάσταρδο" γιατί σ'αυτή τη ζωή όλα είναι δυνατά. Άλλαξε τόσα χέρια η δύσμοιρη, πουλήθηκε σε τόσους νταβατζήδες που έχω χάσει το λογαριασμό. Μηκυναίοι, Αιγύπτιοι, Πέρσες, Φοίνικες, Άραβες, Φράγκοι, Ενετοί, Οθωμανοί, Άγγλοι -και κάποιοι άλλοι που ξεχνώ- συνουσιάστηκαν μαζί της και όχι απαραίτητα μ'αυτή τη σειρά. Υπήρξαν και όργια που δε θα άντεχαν τα ευαίσθητα ματάκια σου να διαβάσουν μπλογκίδιε. Κάποιοι εδώ και χρόνια προσπαθούν να της κάνουν παρθενοραφή και να σταματήσουν το χρόνο 6000 χρόνια πριν. Αμ δε...
Ενιχάου, όλα αυτά μέχρι το 2ο μισό και κάτι του 20ου αιώνα. Από κει και έπειτα αρχίζει η παρωδία.
Το 50 κάτι οι Κύπριοι οργανώνονται εναντίον των Άγγλων ιμπεριαλιστών (άσχετο αν μερικά χρόνια μετά άρχισαν να τους γλείφουν χέρια, πόδια και ό,τι άλλο εκτείνεται σε μήκος πέραν των 10 εκατοστών). Δημιουργείται η ΕΟΚΑ (Α'), που λες, για να αποτινάξει τον αγγλικό ζυγό , να απελευθερωθεί η Κύπρος και να κερδίσει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσής της. Απώτερος σκοπός ήταν η ένωση με την μητέρα πατρίδα νο 1. Για τους τουρκοκύπριους αυτό θα ήταν μονόδρομος. Είτε θα δέχονταν να ενωθούν με μια χώρα που τους είχε άχτι από το 1453 και θα εξολοθρεύονταν στη πορεία ή θα διαχώριζαν τη θέση τους και θα εξολοθρεύονταν ούτως ή άλλως. Οι φίλοι μας οι Άγγλοι εκμεταλλεύτηκαν την ένταση που υπήρχε μεταξύ των 2 κοινοτήτων και άρχισαν να εφαρμόζουν την πάγια στρατηγική τους: ντιβάιντ εντ κόνκερ μάι φρέντ. Ηλίθιους πάντως δεν τους λες. Στήριξαν παρασκηνιακά την δημιουργία της ΜΙΤ, της αντίστοιχης εθνικιστικής οργάνωσης των τουρκοκυπρίων.
Κάπου κοντά στο 57 είχαμε τους ελληνοκύπριους εθνικιστές να φωνάζουν ΕΝΩΣΙΣ και τους τουρκοκύπριους εθνικιστές να φωνάζουν ΤΑΞΙΜ (διχοτόμηση). Αραιά και που θυμούνταν ότι έπρεπε να διώξουν τους Άγγλους πριν σκοτωθούν μεταξύ τους και βομβάρδιζαν αστυνομικούς σταθμούς, έστηναν ενέδρες σε άγγλους αξιωματικούς κλπ. Το 59 οι Άγγλοι αναγκάζονται (σχετικό αυτό βέβαια) να αναγνωρίσουν την αυτοδιάθεση της Κύπρου πριν χάσουν και τα αυγά και τα πασχάλια και υποχρεώνεται ο τραγόπαπας να συναινέσει στη συνθήκη εγγύησης. Με αυτή τη γαμημένη συνθήκη κατοχυρώνεται το δικαίωμα και υποχρέωση των μητέρων-πατρίδων και της Αγγλίας (που στην τελική μητέρα-πατρίδα είναι και αυτή όσο και αν τη βρίζουν οι νεοκύπριοι) να επέμβουν σε περίπτωση πολιτικής αστάθειας. Επίσης, αναγκάζεται ο τραγόπαπας να δεχτεί ένα σύνταγμα βάσει του οποίου η διακυβέρνηση θα γινόταν και από τις 2 κοινότητες. Όλα αυτά βέβαια έγιναν με τις ευλογίες και τις πιέσεις της τότε ελληνικής κυβέρνησης. Δεν ξέρω ποιά ήταν η στάση της τουρκικής κυβέρνησης γιατί δε μου το μαθαν στο σχολείο. Α μια μικρή λεπτομέρεια που μου διέφυγε. Τόσο ο ελληνοκύπριος πρόεδρος όσο και ο τουρκοκύπριος αντιπρόεδρος είχαν το δικαίωμα να ασκήσουν βέτο. Πες μου εσύ ρε μπλογκίδιε αν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να στεριώσει η δουλειά.
Το '60 αναγνωρίζεται η ανεξαρτησία της Κύπρου μη χέσω. Στο μεταξύ, στα 2 αντίπαλα στρατόπεδα υπάρχει οργασμός εθνικιστικής δράσης. Από τη μια ο Γρίβας δεν κοιμόταν τις νύχτες γιατι δε σταματούσε να εφευρίσκει τρόπους εξόντωσης τουρκοκυπρίων και αντιφρονούντων (παλιά του τέχνη κόσκινο δλδ) και από την άλλη ο Ντεκτάς να ακολουθεί παρόμοια πορεία με τη διαφορά ότι αυτός σκηνοθετούσε και μακελειά. Βέβαια, βέβαια... Κάποια στιγμή καταφθάνουν ενισχύσεις από τις 2 μητέρες πατρίδες, επίλεκτοι έλληνες καταδρομείς και γκρίζοι λύκοι, γιατί ούτε να σκοτωθούμε δεν μπορούμε χωρίς τον κηδεμόνα μας. Οι τουρκοκύπριοι αποχωρούν από την κυβέρνηση και από τα χωριά τους, σχηματίζουν θύλακες και γίνεται του ολοκαυτώματος. Ο Γρίβας δεν αφήνει ούτε τουρκοκύπριο σκύλο ιν ουάν πις. Οι τουρκοκύπριοι κρατάνε για λίγο αμυντική στάση αλλά δεν είναι μαλάκες, αντιδρούν.
Στην μητέρα-πατρίδα Ελλάδα ανεβαίνει η χούντα, στηρίζει τη δημιουργία της ΕΟΚΑ Β' από το μεγαλύτερο γαμώσπιτο που γνώρισε η Κυπριακή ιστορία για να επιτευχθεί η γαμημένη η ΕΝΩΣΗ. Ρίχνουν τον άλλο το γαμώσπιτο από την προεδρία με πραξικόπημα γιατί είδαν στον ύπνο τους πως ήταν αντίθετος με την Ένωση (ποιός; Ο ΜΑΚΑΡΙΟΣ) και αναλαμβάνει προσωρινά το ανδρείκελο ο Δαλιδάς (ή μήπως ήταν Σαμψών;). Βρίσκει την ευκαιρία του αιώνα η μητέρα-πατρίδα Τουρκία, μπουκάρει τα κάνει γυαλιά καρφιά και στρογγυλοκάθεται. Οι Κερυνιώτες ακόμα κλαίνε για το μισό στρέμμα γης που έχασαν και οι γριές για το μοναστήρι του Απ. Ανδρέα. Ότι τα θελε ο κώλος τους δεν το σκέφτηκαν ποτέ.
Στα 34 χρόνια που πέρασαν συμβαίνουν κοσμοϊστορικά γεγονότα. Ο Γρίβας και ο Μακάριος τα τινάζουν και γίνονται εθνικοί ήρωες. Επίσης η φωτογραφία του Μακάριου γίνεται εικόνισμα που κάποιοι προσκυνούν ακόμα. Ο Ντεκτάς ανακηρύσσει (μόνος του) την ανεξαρτησία της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου και ο Νταλάρας το παίζει εθνικός αοιδός στα οδοφράγματα. Ε να μην βγάλει κανά φράγκο και το ανάποδο γαμώτο; Δε λέει. Κάποιοι σκοτώνονται στα οδοφράγματα γιατί δεν πρόλαβαν να βγουν από την νεκρή ζώνη, άλλοι γιατί κάπνισαν τη μισή παραγωγή χασίς της Τζαμάικα και την είδαν μάγκες σερνικοί.
Συντελείται επίσης ένα οικονομικό θαύμα. Οι 200,000 πρόσφυγες δεν επιβαρύνουν την οικονομία, το αντίθετο. Η Κύπρος ακμάζει οικονομικά από το τέλος του 80 και μετά. Μπουκάρουν πολυεθνικές, οι μετοχές χτυπάνε κόκκινο, οι τιμές των ακινήτων το ίδιο και ως εκ τούτου ο κύπριος πείθεται πως είναι το κέντρο του κόσμου. Ακομα και ο τελευταίος πεινασμένος υποθηκεύει και το πέος του ακόμα για να πάρει μερσεντές ( με φιμέ τζάμια εννοείται) με την ίδια ευκολία που ο πατέρας του υποθήκευσε τη συνείδηση του 30τόσα χρόνια πριν ενώ ένιωθε ότι αυτό που συνέβαινε δεν ήταν καλό για κανένα.
Μαθαίνει στο παιδί του ότι τούρκος και γκοντζίλα είναι ένα και το αυτό. Τα 5χρονα πιστεύουν ότι ο τούρκος είναι ο κακός λύκος και τα ίδια η κοκκινοσκουφίτσα ( παίζει να υπάρχουν και παραλλαγές του παραμυθιού). Ακόμα και οι ακελικοί τα ίδια παραμύθια λένε στα παιδιά τους... Βέβαια δεν τους φτιάχνουν μπλουζάκια με το αισχρό σλόγκαν "τούρκος καλός μόνο νεκρός" αλλά δεν τους χαλάει κιόλας.
Ξέρεις τί με εξοργίζει μπλογκίδιε; Το ότι οι κύπριοι δε μαθαίνουν. Και δεν μιλάω μόνο για τους ελληνοκύπριους. Ακόμα και αν έπιασαν κάτι τυχαία στον αέρα φοβούνται να το πουν μήπως ξεβολευτούν ή γιατί έτσι έμαθαν. Αυτό κι'αν είναι αισχρό. Πως αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί η οξεία γριβίτιδα που μαστίζει τη νεολαία;
Ξέρεις κάτι άλλο όμως; Η ανάγκη διεκδίκησης καλύτερων συνθηκών δημιουργείται μόνο στους ανθρώπους. Ούτε στους λοβοτομημένους ούτε στους στρουθοκάμηλους.
Ενιχάου, όλα αυτά μέχρι το 2ο μισό και κάτι του 20ου αιώνα. Από κει και έπειτα αρχίζει η παρωδία.
Το 50 κάτι οι Κύπριοι οργανώνονται εναντίον των Άγγλων ιμπεριαλιστών (άσχετο αν μερικά χρόνια μετά άρχισαν να τους γλείφουν χέρια, πόδια και ό,τι άλλο εκτείνεται σε μήκος πέραν των 10 εκατοστών). Δημιουργείται η ΕΟΚΑ (Α'), που λες, για να αποτινάξει τον αγγλικό ζυγό , να απελευθερωθεί η Κύπρος και να κερδίσει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσής της. Απώτερος σκοπός ήταν η ένωση με την μητέρα πατρίδα νο 1. Για τους τουρκοκύπριους αυτό θα ήταν μονόδρομος. Είτε θα δέχονταν να ενωθούν με μια χώρα που τους είχε άχτι από το 1453 και θα εξολοθρεύονταν στη πορεία ή θα διαχώριζαν τη θέση τους και θα εξολοθρεύονταν ούτως ή άλλως. Οι φίλοι μας οι Άγγλοι εκμεταλλεύτηκαν την ένταση που υπήρχε μεταξύ των 2 κοινοτήτων και άρχισαν να εφαρμόζουν την πάγια στρατηγική τους: ντιβάιντ εντ κόνκερ μάι φρέντ. Ηλίθιους πάντως δεν τους λες. Στήριξαν παρασκηνιακά την δημιουργία της ΜΙΤ, της αντίστοιχης εθνικιστικής οργάνωσης των τουρκοκυπρίων.
Κάπου κοντά στο 57 είχαμε τους ελληνοκύπριους εθνικιστές να φωνάζουν ΕΝΩΣΙΣ και τους τουρκοκύπριους εθνικιστές να φωνάζουν ΤΑΞΙΜ (διχοτόμηση). Αραιά και που θυμούνταν ότι έπρεπε να διώξουν τους Άγγλους πριν σκοτωθούν μεταξύ τους και βομβάρδιζαν αστυνομικούς σταθμούς, έστηναν ενέδρες σε άγγλους αξιωματικούς κλπ. Το 59 οι Άγγλοι αναγκάζονται (σχετικό αυτό βέβαια) να αναγνωρίσουν την αυτοδιάθεση της Κύπρου πριν χάσουν και τα αυγά και τα πασχάλια και υποχρεώνεται ο τραγόπαπας να συναινέσει στη συνθήκη εγγύησης. Με αυτή τη γαμημένη συνθήκη κατοχυρώνεται το δικαίωμα και υποχρέωση των μητέρων-πατρίδων και της Αγγλίας (που στην τελική μητέρα-πατρίδα είναι και αυτή όσο και αν τη βρίζουν οι νεοκύπριοι) να επέμβουν σε περίπτωση πολιτικής αστάθειας. Επίσης, αναγκάζεται ο τραγόπαπας να δεχτεί ένα σύνταγμα βάσει του οποίου η διακυβέρνηση θα γινόταν και από τις 2 κοινότητες. Όλα αυτά βέβαια έγιναν με τις ευλογίες και τις πιέσεις της τότε ελληνικής κυβέρνησης. Δεν ξέρω ποιά ήταν η στάση της τουρκικής κυβέρνησης γιατί δε μου το μαθαν στο σχολείο. Α μια μικρή λεπτομέρεια που μου διέφυγε. Τόσο ο ελληνοκύπριος πρόεδρος όσο και ο τουρκοκύπριος αντιπρόεδρος είχαν το δικαίωμα να ασκήσουν βέτο. Πες μου εσύ ρε μπλογκίδιε αν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να στεριώσει η δουλειά.
Το '60 αναγνωρίζεται η ανεξαρτησία της Κύπρου μη χέσω. Στο μεταξύ, στα 2 αντίπαλα στρατόπεδα υπάρχει οργασμός εθνικιστικής δράσης. Από τη μια ο Γρίβας δεν κοιμόταν τις νύχτες γιατι δε σταματούσε να εφευρίσκει τρόπους εξόντωσης τουρκοκυπρίων και αντιφρονούντων (παλιά του τέχνη κόσκινο δλδ) και από την άλλη ο Ντεκτάς να ακολουθεί παρόμοια πορεία με τη διαφορά ότι αυτός σκηνοθετούσε και μακελειά. Βέβαια, βέβαια... Κάποια στιγμή καταφθάνουν ενισχύσεις από τις 2 μητέρες πατρίδες, επίλεκτοι έλληνες καταδρομείς και γκρίζοι λύκοι, γιατί ούτε να σκοτωθούμε δεν μπορούμε χωρίς τον κηδεμόνα μας. Οι τουρκοκύπριοι αποχωρούν από την κυβέρνηση και από τα χωριά τους, σχηματίζουν θύλακες και γίνεται του ολοκαυτώματος. Ο Γρίβας δεν αφήνει ούτε τουρκοκύπριο σκύλο ιν ουάν πις. Οι τουρκοκύπριοι κρατάνε για λίγο αμυντική στάση αλλά δεν είναι μαλάκες, αντιδρούν.
Στην μητέρα-πατρίδα Ελλάδα ανεβαίνει η χούντα, στηρίζει τη δημιουργία της ΕΟΚΑ Β' από το μεγαλύτερο γαμώσπιτο που γνώρισε η Κυπριακή ιστορία για να επιτευχθεί η γαμημένη η ΕΝΩΣΗ. Ρίχνουν τον άλλο το γαμώσπιτο από την προεδρία με πραξικόπημα γιατί είδαν στον ύπνο τους πως ήταν αντίθετος με την Ένωση (ποιός; Ο ΜΑΚΑΡΙΟΣ) και αναλαμβάνει προσωρινά το ανδρείκελο ο Δαλιδάς (ή μήπως ήταν Σαμψών;). Βρίσκει την ευκαιρία του αιώνα η μητέρα-πατρίδα Τουρκία, μπουκάρει τα κάνει γυαλιά καρφιά και στρογγυλοκάθεται. Οι Κερυνιώτες ακόμα κλαίνε για το μισό στρέμμα γης που έχασαν και οι γριές για το μοναστήρι του Απ. Ανδρέα. Ότι τα θελε ο κώλος τους δεν το σκέφτηκαν ποτέ.
Στα 34 χρόνια που πέρασαν συμβαίνουν κοσμοϊστορικά γεγονότα. Ο Γρίβας και ο Μακάριος τα τινάζουν και γίνονται εθνικοί ήρωες. Επίσης η φωτογραφία του Μακάριου γίνεται εικόνισμα που κάποιοι προσκυνούν ακόμα. Ο Ντεκτάς ανακηρύσσει (μόνος του) την ανεξαρτησία της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου και ο Νταλάρας το παίζει εθνικός αοιδός στα οδοφράγματα. Ε να μην βγάλει κανά φράγκο και το ανάποδο γαμώτο; Δε λέει. Κάποιοι σκοτώνονται στα οδοφράγματα γιατί δεν πρόλαβαν να βγουν από την νεκρή ζώνη, άλλοι γιατί κάπνισαν τη μισή παραγωγή χασίς της Τζαμάικα και την είδαν μάγκες σερνικοί.
Συντελείται επίσης ένα οικονομικό θαύμα. Οι 200,000 πρόσφυγες δεν επιβαρύνουν την οικονομία, το αντίθετο. Η Κύπρος ακμάζει οικονομικά από το τέλος του 80 και μετά. Μπουκάρουν πολυεθνικές, οι μετοχές χτυπάνε κόκκινο, οι τιμές των ακινήτων το ίδιο και ως εκ τούτου ο κύπριος πείθεται πως είναι το κέντρο του κόσμου. Ακομα και ο τελευταίος πεινασμένος υποθηκεύει και το πέος του ακόμα για να πάρει μερσεντές ( με φιμέ τζάμια εννοείται) με την ίδια ευκολία που ο πατέρας του υποθήκευσε τη συνείδηση του 30τόσα χρόνια πριν ενώ ένιωθε ότι αυτό που συνέβαινε δεν ήταν καλό για κανένα.
Μαθαίνει στο παιδί του ότι τούρκος και γκοντζίλα είναι ένα και το αυτό. Τα 5χρονα πιστεύουν ότι ο τούρκος είναι ο κακός λύκος και τα ίδια η κοκκινοσκουφίτσα ( παίζει να υπάρχουν και παραλλαγές του παραμυθιού). Ακόμα και οι ακελικοί τα ίδια παραμύθια λένε στα παιδιά τους... Βέβαια δεν τους φτιάχνουν μπλουζάκια με το αισχρό σλόγκαν "τούρκος καλός μόνο νεκρός" αλλά δεν τους χαλάει κιόλας.
Ξέρεις τί με εξοργίζει μπλογκίδιε; Το ότι οι κύπριοι δε μαθαίνουν. Και δεν μιλάω μόνο για τους ελληνοκύπριους. Ακόμα και αν έπιασαν κάτι τυχαία στον αέρα φοβούνται να το πουν μήπως ξεβολευτούν ή γιατί έτσι έμαθαν. Αυτό κι'αν είναι αισχρό. Πως αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί η οξεία γριβίτιδα που μαστίζει τη νεολαία;
Ξέρεις κάτι άλλο όμως; Η ανάγκη διεκδίκησης καλύτερων συνθηκών δημιουργείται μόνο στους ανθρώπους. Ούτε στους λοβοτομημένους ούτε στους στρουθοκάμηλους.
Μέχρι να ξελαμπικάρουν και να ρίξουν ένα απντέιτ το λογισμικό τους, θα ζουν με τα σύνορα της ντροπής που εμποδίζουν το μυαλό να περπατήσει σε άλλα μονοπάτια.
