To C

A and S meet:

A: I used to live.

S: Why don't you die?

A: How?

S: Dying is an art like everything else. You do it exceptionally well.

A: Nah... I can't even die properly.

S: Try the oven act. It works 99% of the time and then you become world-renowned.

A: Spare me. I'll carry on unliving. Or not.

Aνελευθερία είναι

να θες να είσαι αλλού αλλά να μένεις εδώ

να βρίσκεσαι διαρκώς σε άμυνα

να ζεις άοσμα και άχρωμα

να υπηρετείς την πραγματικότητα

να ερωτεύεσαι για να σωθείς από τον εαυτό σου

να μπαίνεις οικειοθελώς στην αποχέτευση με τα σκατά που κοροϊδεύεις

να απαρνιέσαι το δικαίωμα σου να ζεις πεθαίνοντας (από το φόβο, τον πόνο, το νέο, το άλλο, το διαφορετικό, την αποτυχία, την απόρριψη, την εγκατάλειψη, την μοναξιά, την απώλεια, το πάθος, την ηδονή, το αναπάντεχο, το άγνωστο, το ανεξέλεγκτο, το αύριο, την αφοσίωση)

Cut

What a thrill ---
My thumb instead of an onion.
The top quite gone
Except for a sort of a hinge

Of skin,
A flap like a hat,
Dead white.
Then that red plush.

Little pilgrim,
The Indian's axed your scalp.
Your turkey wattle
Carpet rolls

Straight from the heart.
I step on it,
Clutching my bottle
Of pink fizz.

A celebration, this is.
Out of a gap
A million soldiers run,
Redcoats, every one.

Whose side are they on?
O my
Homunculus, I am ill.
I have taken a pill to kill

The thin
Papery feeling.
Saboteur,
Kamikaze man ---

The stain on your
Gauze Ku Klux Klan
Babushka
Darkens and tarnishes and when

The balled
Pulp of your heart
Confronts its small
Mill of silence

How you jump ---
Trepanned veteran,
Dirty girl,
Thumb stump.

Sylvia Plath

Πόσο ελεεινοί μπορεί να είστε εσείς οι χριστιανοί ορθόδοξοι; Πόσο υποκριτές, κομπλεξικοί και βλάκες; Πώς μπορείτε να δικαιολογείτε την κάθε τραγωδια με το ανεκδιήγητο "Ήταν θέλημα θεού"; Πώς μπορείτε να εύχεστε να πεθάνει ένας άνθρωπος που κάηκε ή είχε ένα ατύχημα γιατί πολύ πιθανόν να το έπαθε επειδή ο θεός σας τον θέλει κοντά του;

Δηλαδή, όλοι εσείς πρέπει να ευχαριστείτε το θεό σας που γεννηθήκατε σε δημοκρατική χώρα όπου οι υπόλοιποι φυσιολογικοί άνθρωποι είναι υποχρεωμένοι να ανέχονται τις παπαριές σας χωρίς να σας παίρνουν με τις πέτρες.

Υ.γ. Μια ερώτηση από μια αφελή wannabe εκπαιδευτικό* : Μήπως η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση πρέπει να ξεκινήσει από τον έλεγχο της άκριτης ελληνορθόδοξης παιδείας που είμαστε αναγκασμένοι να λαμβάνουμε από μικρά παιδιά; Και μη μου πει κανείς ότι αυτό είναι άσχετο γιατί δεν είναι.

*τρισάθλιος όρος το ξέρω.

Hang on there αγοράκι μου...

Emotional Retardation

"Have you seen the Promised Land?"
"No."
"Then how do you know there is one?"
"It's shown on the map."
"What map?"
She thumped her heart.

She thumped her heart and looked away. She was such a mixture of cynicism and credulity. She believed what her heart told her, but she could never follow it. Her heart was like a bird that flew away and returned with stories in its beak. She heard, but she could not follow.

- Jeanette Winterson, The PowerBook

Strange Encounters

15 (ή μήπως 16;) Φεβρουαρίου - Πλατεία Λήδρας. Η Αλιένα είδε το πιο όμορφο πλάσμα του κόσμου. Ήταν ένα ψηλό, μαύρο, άφυλο ον. Ακόμα και τώρα δεν μπορεί να το περιγράψει.

Δεν υπάρχει γραμματικό γένος που να το καλύπτει. Ίσως να μην χρειάζεται, ίσως πάλι να πρέπει να εφεύρουμε ένα (εσείς δλδ, η Αλιένα είναι μικρή κι'ανόητη).

Ήταν που λέτε ένα κινούμενο υβρίδιο και το λάτρεψε. Ήθελε να το αγκαλιάσει και να το φιλήσει. Να το τσιμπήσει για να δει αν είναι αληθινό. Να το ευχαριστήσει που υπήρχε. Αλλά την τράβηξαν απότομα να φύγει.

Αυτά

Γειά σας