Shopping list

Μαστίγιο

Χειροπέδες

Καρφιά

Λυπαντικό

Στράπ ον (για τη Γωγώ)

Τρέξε να τα πάρεις μπλογκίδιε! Να βάλουμε και εμείς το λιθαράκι μας για την πρόκριση.

υγ1. 16 Αυγούστου σήμερα ε; Άντε να πάει στο διάολο κι’αυτός ο κωλομήνας. Γαμώ την παναγία μου γαμώ (είμαι ΚΑΙ επίκαιρη).

υγ2. Στενοχωρήθηκα για την ΑΕΚ. Πάντα είχα ανοσία στην αλληλεγγύη που υπάρχει (λέμε τώρα) ανάμεσα στις κυπριακές ομάδες αλλά δε με λες και πονόψυχη. Ίσως φταίει το πράσινο μπλουζάκι που διέκρινα στην κερκίδα του γαύρου.

υγ3. Έμαθα πρόσφατα ότι 3 “κύριε ιησού χριστέ ελέησον με” (φτου) ισούνται με το “δόξα σοι ο θεός” (μακρυά από μας). Βέβαια... Άραγε 3 “άει πνίξου σούργελο” με τί ισούνται;

υγ4. Η μάνα μου αποφάσισε να με αρμάσει (και γαμώ τις λέξεις ε; κι’αυτή τώρα τελευταία την έμαθα) και από αυτό μόνο το ατσάλινο ρόπαλο που έχω κρυμμένο με σώζει.

υγ5. Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η ζωή είναι ένα ταξίδι με συγκεκριμένο δρομολόγιο: αντικείμενο ενδιαφέροντος 1 –> ενδιαφέρον –> πλήξη –> αντικείμενο ενδιαφέροντος 2... και πάει λέγοντας. Το πρόβλημα είναι ότι το διάστημα που μεσολαβεί από τη μια πλήξη στην άλλη μπορεί άνετα να σου γαμήσει τον εγκέφαλο.

υγ6. Αυτά

Electrocuting Session

Τυχαία μπήκα σ’αυτό το δωμάτιο γιατί ως γνωστόν όλα είναι τυχαία σ’αυτή τη ζωή (για την άλλη δεν ξέρω) αλλά λέω να κάτσω.

Ωωωωωωωωωω! Μπλογκίδιε και εσύ εδώ;

Πάρτον κώλο σου από τον κρεβάτι μου ρε! Να περιμένεις τη σειρά σου.

Γιατρέ τη δουλειά σου εσύ μην πτοείσαι, καλωδίωσέ με.

Μπλογκίδιε μωρό μου που να στα λέω!

(βζζζ)

Κατ’αρχήν απέκτησα συγκάτοικο, τουλάχιστον έτσι νομίζω. Δε γνωριστήκαμε βέβαια, παίζουμε κρυφτούλι για την ώρα. Τον ακούω να ροκανίζει τα έπιπλα και νιώθω απίστευτη ευφορία. Αν μου φανερωθεί εννοείται πως θα πάθω ανακοπή αλλά δε θέλω να το σκέφτομαι. Άσε που πρέπει να καθυστερήσω τη συνάντησή του με τα άλλα αρσενικά του σπιτιού γιατί θα γίνει χυλός. Είμαι και φιλόζωη η άτιμη.

Βασικά θα θελα να σου πω για ποιό λόγο πιστεύω ακράδαντα πως είμαι μια μαλακισμένη ομοφοβική όσες πίπες και να λέω στους υπόλοιπους ομοφοβικούς συνυπανθρώπους μου αλλά για σπάσιμο δε θα σου πω. Δις ιζ κουσούρι νάμπερ ουαν. (το ότι είμαι σπαστική ή ομοφοβική;)

(ανέβασε λίγο βζζζζζζζζ)

Συνειδητοποιώ τελευταία ότι όσο αφήνω ανθρώπους να φύγουν από το μπουρδέλο της καθημερινότητάς μου και όσο παρατηρώ τη μια κρίση να διαδέχεται την άλλη χωρίς να μου καίγεται καρφάκι νιώθω καλύτερα με τον εαυτό μου. Με τρομάζω. Ήμουν πάντα έτσι ή τώρα έγινα; Κι’αν έγινα τώρα, γιατί έγινα; Επίσης γιατί λέω μαλακίες; Πότε άρχισα να γράφω έτσι και δεν το θυμάμαι; Και το βασικότερο, γιατί δε γαμιέμαι και να μου φέρω την είσπραξη;

(ανέβασε ανέβασε βζζζ ββββζζζζζζ)

Και αφού νιώθω παιδί (επειδή είμαι παιδί ε;) τότε γιατί έχω μικροαστικές ανησυχίες του τύπου “φοβάμαι μη μοιάσω στη μάνα μου” ή ακόμα χειρότερα “θέλω να κερδίσω κάποιο από το χαμένο χρόνο”; Και γιατί άρχισα να δίνω υποσχέσεις στον εαυτό μου που ξέρω ότι δε θα κρατήσω; Γιατί μ’ενοχλεί που δεν μπορώ να ξυπνήσω νωρίς και που δεν μπορώ να αρθρώσω ολοκληρωμένη πρόταση πριν το απόγευμα; Από πότε άρχισα να το ρίχνω στην κλαψομουνίαση; Μήπως να βάψω και το μαλλί μωβ για να είμαι και στυλιστικά μέσα στο πνεύμα;

(ανέβασε λέμεεεε)

Όλα αυτά να πάν στο διάολο ρε μπλογκίδιε. Αυτό που δε μου συγχωρώ είναι ότι άρχισα να τακτοποιώ τη ζωή μου σε μικρά χαριτωμένα κουτάκια και να βρίζω την αναβλητικότητα και τον αυθορμητισμό μου. Σε λίγο θα γεμίσω τον μικρόκοσμό μου με απαγορευτικούς σηματοδότες, η αντίληψή μου θα ταυτιστεί με τον καναπέ μου και θα κλείσω τον εαυτό μου σ’ένα κλουβί.

Χαααααααααχαχαχαχαχαχαχαχααχαχαχαχα

Αχαχαχχχχααχαχα

Χααααα!

Ντάξει, νομίζω συνήλθα.

Kάδος απορριμάτων* Νο1

Πήγε να παραθερίσει η Κ. μπλογκίδιε. Το “παραθερίσει” μην το πάρεις και πολύ κυριολεκτικά βέβαια. Να μιζεριάσει πήγε. Δε βαριέσαι, όλοι έχουμε δικαίωμα στη μιζέρια με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που έχουμε δικαίωμα στη ξεφτίλα αλλά αυτό είναι άσχετο (ή μήπως όχι;). Φυσικά οι αποστάσεις είναι μεγάλες και οι συνθήκες δύσκολες αλλά για κάποιο γαμημένο λόγο οι εμμονές πάντα νικούν. Δεν ξέρω αν θέλω να σκεφτεί ή να μην σκεφτεί. Τί ζόρι τραβάς εσύ θα μου πεις και θα έχεις και δίκιο αλλά είναι βλέπεις το άθλιο μητρικό ένστικτο το οποίο πρέπει με κάποιο τρόπο που δεν έχω βρει ακόμα να κατακρεουργήσω. Ε αυτά.

Εσύ παίρνεις σταθερά τα αναβολικά σου έτσι; Έχουμε και μια φαρμακευτική βιομηχανία να συντηρήσουμε μην το ξεχνάς. Και εννοείται πως χεστήκαμε αν πέσεις σε μαύρη κατάθλιψη αν τα κόψεις ή αν πας από ανακοπή στα 30.

Τί άλλα;

Εκείνο το κλισέ που λέει “watch what you wish for, it just might come true” το ξέρεις; Μαλακία ε; Μαλακία ξεμαλακία, την πάθαμε. Βέβαια. Διότι όταν κινδυνεύεις να πεθάνεις από πλήξη είναι λογικό και επόμενο να κάνεις επίκληση στο θεό του χάους. Θα μ’άκουσε φαίνεται καμιά εξίσου βαρεμένη με μενα πεταλούδα και θα κούνησε τα φτερά της. Γι’αυτό τις απεχθάνομαι. Ότι τους πουν το κάνουν με τη μια, χωρίς πολλά πολλά. (πώς γίνεται η γαμημένη η γουόρντ να μου κοκκινίζει το ένα “πολλά” και να αφήνει το άλλο έτσι;) Η πλάκα είναι ότι χαίρομαι που έγιναν όλα πουτάνα γύρω μου. Μάλλον έτσι θα νιώθουν οι πυρομανείς όταν ρίχνουν το αναμμένο σπίρτο πάνω στη βενζίνη.

Δε σου’πα. Έζησα το απόλυτο κιτς την Κυριακή. Άκουσα κοντά στα 50 “και στα δικά σου” αλλά σταθερά τους είπα να το χώσουν στον κώλο τους να γουστάρουν κιόλας. Φρίκαρε λίγο η γυναίκα που γέννησε τη γυναίκα που με γέννησε και ψάχναμε να βρούμε διανυκτερεύον αλλά αυτά είναι στο πρόγραμμα.

Επίσης γαμώ το σπίτι του μαλάκα που με πήρε για μια έρευνα 3 λεπτά πριν από την κανονική ώρα που θα ξυπνούσα. Δεν το ξέρεις ρε άχρηστε ότι εκείνη την ώρα είναι ο πιο γλυκός ύπνος;

Πριν σ’αφήσω μπλογκίδιε επειδή τελειώνουν και τα τσιγάρα, να σε παρακαλέσω να αρχίσεις να φτιάχνεις βαλίτσες. Θα μεταναστεύσουμε στο νότιο ημισφαίριο (προς το παρόν) γιατί δεν αντέχω άλλο την κωλόζεστη.

Α και καλό μου μήνα.

Γεια σου τώρα.

*η γουορντ επιμένει πως η λέξη “απορρίματα” γράφεται με 2 "μ" but I’ll trust my flawed instinct.

Χα!

Το 85% των Κυπρίων είναι ρατσιστές λένε οι στατιστικές.

Λες και χρειαζόμαστε τον κο Γκάλοπ για να μας πει τα χάλια μας.

Σκατά

Despair: the inability to find meaning in what takes place around you

Unfuckinbelievable

...με την καλή έννοια βέβαια.

Τα μαθες μπλογκίδιε;

Υπάρχουν άτομα που μπλογκάρουν στην κυπριακή διάλεκτο!

Πω ρε φίλε, συγκλονίστηκα.

Συγχαρητήρια στα παιδιά που χρησιμοποιούν γραπτώς ένα ιδίωμα που χρησιμοποιείται ολοένα και λιγότερο στον προφορικό λόγο.

Tες ευτζιές μου να'σιετε. (ή κάτι τέτοιο...)

Lacan and Postfeminism*

Σε μισώ, σε μισώ σε μισώ! Θα πληρώσεις γι'αυτό που με αναγκάζεις να κάνω. Ηλίθιο! Βλαμμένο!

I have always been wondering about what “postfeminism” really is; what it means outside the academy and what its political agenda is. As a term, it made me wary and forced me to regard it as suspicious and potentially complicit to the workings of patriarchy; for, it might presuppose the closure of a cycle of feminist struggle towards equality, that we no longer need feminism, that we need to defer it both spatially and temporally. Elizabeth Wright’s intriguing exegesis of the encounter between Lacanian psychoanalysis and postfeminism showed my grasp of postfeminist politics and the Lacanian revisiting of Freud leniently deficient and naïve at best. Wright’s undertaking can be considered hazardous (in the least) for she attempts to reclaim the potentials of a political and social framework-postfeminism- and a psychoanalytic theorist that have been massively disputed and are, on this account, controversial.

Apart from her methodical line of reasoning and sophisticated theoretical analysis, the discursive register she uses, fails to reduce this book-length essay to a feminist academic manual but rather it can be easily read by non experts as well. Of course, this does not entail that a person completely unacquainted with feminist theory, cultural workings and Lacanian psychoanalysis would be able to fully understand the intricacies of Wright’s argument.

Wright, then, begins with a discussion of postfeminism; what she calls a “positive” and “negative” reading of postfeminism. She emphasizes the self- transforming process in which postfeminism finds itself and the critical positioning towards feminism it has to take precisely because of this process. Nevertheless, she also tries to map out the temporal deferral of feminism that postfeminism appears to be emblematic of. She talks about postfeminism as a sabotaging attempt against feminism’s inability for collective action and consideration of difference. What is at stake, Wright seems to imply, is identity; for, postfeminism endorses the kind of postmodern discourse of the dispersion of subjectivity, of the inability to talk about stable and fixed identities. According to her, this is exactly where psychoanalysis comes in and illuminates the debate on the crisis of feminism, not only because psychoanalysis is the only discourse that offers a theory of the unconscious but also (and most importantly so) because this theory works to destabilize and transform any kind of supposedly lived and whole-some experience while it provides the possibility to escape rigorous and clearly delineated definitions of sexual difference, which any discourse- be that feminism or postfeminism- engaged in a polemic against male dominance is in need of.

All the aforementioned, however, are not new. As a matter of fact, these are issues debated upon since the advent and proliferation of psychoanalytic theories of sexual difference and the emergence and struggles of second wave feminism. Wright’s contribution to this field of past contestation and cultural practices is that she seems to insist that one should revisit (or rather refrain from misreading) Lacan’s process of sexuation and thus conceptualize what his analysis of sexual difference might bring to postfeminism. Sexuation is for Lacan one of the major assets of psychoanalysis, that is, the process through which a subject “chooses” between different sexual modes of being. Wright argues that the way in which Lacan understands sexuation can make valuable contributions to a possible postfeminist political agenda since –as she tries to chart it-, Lacan’s symbolic logic of the sexuation process entails that the speaking subject -be that biologically male or female- has the potential to inscride (or ally) itself to traditionally considered as transgressive gender roles. The formulaic representation (which is difficult to transfer here) of the instability and flux characterizing the subject also shows that the phallic function –the function of castration according to Lacan- which enables the subject's entrance into the symbolic applies to both sexes yet in different ways. This aspect of Wright’s argument is of extreme importance both because it casts the voices that reject Lacan’s theory as phallogocentric suspicious but most importantly it aligns Lacan to the postfeminist tendency to regard subjectivity (and by extension femininity) as a process of everlasting transformations and thus infinite potentials for self-realization and political positioning.

Although small in size, Lacan and Postfeminism is a tour de force that incites readers to problematize positive (as opposed to negative, hyphenated or fluctuating) identity from a different and altogether new perspective.

*Μπλογκίδιε, αυτό μην το διαβάσεις αγόρι μου. Για το καλό σου το λέω.