Πήγε να παραθερίσει η Κ. μπλογκίδιε. Το “παραθερίσει” μην το πάρεις και πολύ κυριολεκτικά βέβαια. Να μιζεριάσει πήγε. Δε βαριέσαι, όλοι έχουμε δικαίωμα στη μιζέρια με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που έχουμε δικαίωμα στη ξεφτίλα αλλά αυτό είναι άσχετο (ή μήπως όχι;). Φυσικά οι αποστάσεις είναι μεγάλες και οι συνθήκες δύσκολες αλλά για κάποιο γαμημένο λόγο οι εμμονές πάντα νικούν. Δεν ξέρω αν θέλω να σκεφτεί ή να μην σκεφτεί. Τί ζόρι τραβάς εσύ θα μου πεις και θα έχεις και δίκιο αλλά είναι βλέπεις το άθλιο μητρικό ένστικτο το οποίο πρέπει με κάποιο τρόπο που δεν έχω βρει ακόμα να κατακρεουργήσω. Ε αυτά.
Εσύ παίρνεις σταθερά τα αναβολικά σου έτσι; Έχουμε και μια φαρμακευτική βιομηχανία να συντηρήσουμε μην το ξεχνάς. Και εννοείται πως χεστήκαμε αν πέσεις σε μαύρη κατάθλιψη αν τα κόψεις ή αν πας από ανακοπή στα 30.
Τί άλλα;
Εκείνο το κλισέ που λέει “watch what you wish for, it just might come true” το ξέρεις; Μαλακία ε; Μαλακία ξεμαλακία, την πάθαμε. Βέβαια. Διότι όταν κινδυνεύεις να πεθάνεις από πλήξη είναι λογικό και επόμενο να κάνεις επίκληση στο θεό του χάους. Θα μ’άκουσε φαίνεται καμιά εξίσου βαρεμένη με μενα πεταλούδα και θα κούνησε τα φτερά της. Γι’αυτό τις απεχθάνομαι. Ότι τους πουν το κάνουν με τη μια, χωρίς πολλά πολλά. (πώς γίνεται η γαμημένη η γουόρντ να μου κοκκινίζει το ένα “πολλά” και να αφήνει το άλλο έτσι;) Η πλάκα είναι ότι χαίρομαι που έγιναν όλα πουτάνα γύρω μου. Μάλλον έτσι θα νιώθουν οι πυρομανείς όταν ρίχνουν το αναμμένο σπίρτο πάνω στη βενζίνη.
Δε σου’πα. Έζησα το απόλυτο κιτς την Κυριακή. Άκουσα κοντά στα 50 “και στα δικά σου” αλλά σταθερά τους είπα να το χώσουν στον κώλο τους να γουστάρουν κιόλας. Φρίκαρε λίγο η γυναίκα που γέννησε τη γυναίκα που με γέννησε και ψάχναμε να βρούμε διανυκτερεύον αλλά αυτά είναι στο πρόγραμμα.
Επίσης γαμώ το σπίτι του μαλάκα που με πήρε για μια έρευνα 3 λεπτά πριν από την κανονική ώρα που θα ξυπνούσα. Δεν το ξέρεις ρε άχρηστε ότι εκείνη την ώρα είναι ο πιο γλυκός ύπνος;
Πριν σ’αφήσω μπλογκίδιε επειδή τελειώνουν και τα τσιγάρα, να σε παρακαλέσω να αρχίσεις να φτιάχνεις βαλίτσες. Θα μεταναστεύσουμε στο νότιο ημισφαίριο (προς το παρόν) γιατί δεν αντέχω άλλο την κωλόζεστη.
Εσύ παίρνεις σταθερά τα αναβολικά σου έτσι; Έχουμε και μια φαρμακευτική βιομηχανία να συντηρήσουμε μην το ξεχνάς. Και εννοείται πως χεστήκαμε αν πέσεις σε μαύρη κατάθλιψη αν τα κόψεις ή αν πας από ανακοπή στα 30.
Τί άλλα;
Εκείνο το κλισέ που λέει “watch what you wish for, it just might come true” το ξέρεις; Μαλακία ε; Μαλακία ξεμαλακία, την πάθαμε. Βέβαια. Διότι όταν κινδυνεύεις να πεθάνεις από πλήξη είναι λογικό και επόμενο να κάνεις επίκληση στο θεό του χάους. Θα μ’άκουσε φαίνεται καμιά εξίσου βαρεμένη με μενα πεταλούδα και θα κούνησε τα φτερά της. Γι’αυτό τις απεχθάνομαι. Ότι τους πουν το κάνουν με τη μια, χωρίς πολλά πολλά. (πώς γίνεται η γαμημένη η γουόρντ να μου κοκκινίζει το ένα “πολλά” και να αφήνει το άλλο έτσι;) Η πλάκα είναι ότι χαίρομαι που έγιναν όλα πουτάνα γύρω μου. Μάλλον έτσι θα νιώθουν οι πυρομανείς όταν ρίχνουν το αναμμένο σπίρτο πάνω στη βενζίνη.
Δε σου’πα. Έζησα το απόλυτο κιτς την Κυριακή. Άκουσα κοντά στα 50 “και στα δικά σου” αλλά σταθερά τους είπα να το χώσουν στον κώλο τους να γουστάρουν κιόλας. Φρίκαρε λίγο η γυναίκα που γέννησε τη γυναίκα που με γέννησε και ψάχναμε να βρούμε διανυκτερεύον αλλά αυτά είναι στο πρόγραμμα.
Επίσης γαμώ το σπίτι του μαλάκα που με πήρε για μια έρευνα 3 λεπτά πριν από την κανονική ώρα που θα ξυπνούσα. Δεν το ξέρεις ρε άχρηστε ότι εκείνη την ώρα είναι ο πιο γλυκός ύπνος;
Πριν σ’αφήσω μπλογκίδιε επειδή τελειώνουν και τα τσιγάρα, να σε παρακαλέσω να αρχίσεις να φτιάχνεις βαλίτσες. Θα μεταναστεύσουμε στο νότιο ημισφαίριο (προς το παρόν) γιατί δεν αντέχω άλλο την κωλόζεστη.
Α και καλό μου μήνα.
Γεια σου τώρα.
*η γουορντ επιμένει πως η λέξη “απορρίματα” γράφεται με 2 "μ" but I’ll trust my flawed instinct.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου